«افراطی، بیوقفه … دوبنو توی بهدست آوردن خودخواهی، نیازمندی و توهم یک نوع خاص از «حامی» ثروتمند مهارت خاصی داره … رمان تو همونجاست که ادعایش از واقعگرایی درامیک بهحداقل میرسه، بهترین لحظهاش همونجاست … اگر گاهی سبک روایت صدای پر سر و صدا و یکطرفه یک تندباد شکایتگونه داره، اما در عین حال انرژی زندهکننده و فشردهای داره که حس فضاهای بسته رو القا میکنه … تکرارپذیریش تبدیل به یک قافیه پیشران میشه، مثل خشم دیوانهای که از خودش انرژی میگیره و ادامه میده.»
— James Cahill, The Spectator (UK) ، منتقد
