نویسندهای که با اعلام صداقتي بلندتر، بیپردهتر و صادقانهتر، راه گریز خود را ترسیم میکند.
گستاختر از همیشه؛ فریادی در طلب تلافی و برابری. او بر تردیدهایش غلبه میکند، فریب میدهد و سقوط میکند. اعتراف میکند و توبه میکند. همهچیز را میپذیرد و از هیچچیز پشیمان نیست. با اشکهایش آنچه را که زخمهایش به آن میخنداند، به تصویر میکشد و چون ققنوسی از خاکستر، از کالبد یک شیطان برمیخیزد.
او در تلاش است تا از رویارویی یا توجیه انگیزههایش در مسابقهای علیه درد، راهی برای فرار بیابد. او خود را مینویسد و بر سینههای عریان، نقشهی نجواگونهای را در خلوتِ شبانه مینگارد: سه دور چرخش با زبانی شیرین در پیست تاریک و نئونیِ شهوت، که دایرهای به دور معشوقههای پیشین میکشد.
این اثر در قالب ادبیاتی برای فاصله گرفتن از گذشته تجلی مییابد؛ اشعاری جنگیرانه برای غلبه بر احساسات متضاد، در حالی که با کلماتی چابک مینویسد چرا اکنون در این نبرد پیروز شده است؛ نبردی علیه نیاز به پنهان شدن پشت نقابِ «فقط خوشگذرانی». اینکه در واقع حالش خوب است و در حقیقت همیشه نیاز داشته دیده شود، مجذوب کند، رها شود، دردی را تسکین دهد، بکارد و سیر شود.
این خاطراتِ نوآر که در آن خون و اشک جاری است، در عین حال که اعترافی، اروتیک، گوتیک، جادویی، احضارگونه، صریح و تخطیگر است، گویی تکهای از یک جوب، اتاق بازجویی، شکنجهگاه، راهروی یک روسپیخانه و مسیری در جهنمی است که هنرمندش خود برگزیده است.
با تصویرسازیهای غنی و ریتمی زنده، سه توالیِ روایی به اعماق روح نفوذ میکنند تا مکاشفاتی تکاندهنده از ارزش یک قلب در برابر رنجهایش را بیرون بکشند.
این ترکیب، با متنی سینمایی و سبکی گویی در میان تاملاتی لرزان زیر نور شمع نوشته شده و سپس با تلفنی قدیمی و ارتباطی ضعیف تایپ شده باشد، شما را بیش از هر زمان دیگری به او نزدیک میکند. او با نیات خویش، بر تمام تصورات و انتظارات شما سایه میاندازد: کلماتِ فورانکرده و جسارتِ جونو بوردن، تلاشی است برای پاسخ به ندای دیرین و ناشنیدهای از سرچشمهها. اثری بدون سانسور و عیاسانه، در مجلدی دیگر از سرودهای تخطیگرانه و پرطمطراق.