«نثر دقیق و کوتاهنویسانهاش … توی این کتاب پیامی درباره کار، ناامنی شغلی و بیگانگی میمونه: حس دلتنگی ساکت و دور، مثل وقتی که یاد یه هدیه کریسمس که بچهگی خیلی میخواستید ولی هرگز نگرفتید میافتید. اما حس میشه که اینجوری کشیده شده … از اینکه بگلین از شناسایی رستوران، محصول اصلیش و غیره خودداری کرد، حسابی عصبانی شدم. حس میکردم دانستن اینکه زیر «قوسهای طلایی» (Golden Arches) هستم یا نه، از اهمیت حیاتی برخورداره. لحن نیمهتوهمی رمان میخواست اون دقت یکنواخت و خستهکنندهای که یک برند معروف داره رو به تصویر بکشه.»
— Dan Piepenbring, Harper\'s Magazine ، منتقد
