«بارون داستانی جذاب میگه که توش بزرگترین قدرت بشر—قصهگویی جذاب—یک مشاهده علمی نازک رو رها میکنه و باعث حدسزدهی زودهنگام میشه، و یک لایه نازک منطق، پروازهای خیالانگیز بیپایانی رو به راه میاندازه... بارون فضای تاریخی که بین انتهای دوران ویکتوریایی و ادوردیایی قرار داره رو بهدقت به تصویر میکشه، بدون اینکه به کمبود حس مدرنشون بخند. او بیشتر فرصتهای نقد رسانهای یا مقایسه با نظریههای توطئه امروز رو به خواننده میسپاره و با نرمی به لوول نگاه میکنه، چون تمرکزش روی تعداد زیادی از پژوهشگرها و نویسندههایی هست که آثارشون از کارهای بارون الهام گرفته.»
— Douglass K. Daniel, Associated Press، منتقد
