«چیزی که به ظاهر رمانیه دربارهٔ «فرهنگ کنسِل» شروع میشه، زود به یک مرثیهٔ تلخ برای دنیایی که در حال مردن است تبدیل میشه … زبان ویلیامز هم کثیف، هم سرریز و هم در عین حال پر باره. مردم تبدیل به اشیا میشن، از هم میترسن وقتی که به صحنههای کابوسوار بیدار میشن … تو تمام آثار تخیلیاش، ویلیامز بیشتر به انعطافپذیری زبان علاقه داشته و توی ناپایداریاش لذت میبره. «ویویسکتورز» دربارهٔ اینه که کلمات هم میتونن بسازن و هم نابود کنن، و ویلیامز تو نوشتن دربارهٔ دانشگاه و فرهنگ کنسِل بدون اینکه اخلاقگرایی بکنه، مهارت داره … تو این کاوش ترسناک از اصطلاحات و جدایی، ویلیامز یک تجزیهٔ جذاب از اخلاق به وجود آورده.»
— Grace Byron, Bookforum ، منتقد
