او و دیگر بازماندگان تحت منع هستند که از مرزهای آن عبور کنند یا در مسیر بیپایان خود در عمقهای عجیب آن توقف کنند.
دختری نوجوان که در دههٔ ۱۹۴۰ در مدرسهٔ سختگیر فرانسوی کازابلانکا تحصیل میکند، از پرسیدن هرگونه سؤال دربارهٔ دگماهایی که به او آموزش داده میشود منع میشود؛ مجازاتی که برای این کار میگیرد، به سرعت و بهصورت تکاندهنده خواهد بود.
در یک ازدواج بیعشق در طبقهٔ بورژوازی بلژیک، زنی جوان بهموجب الزامات، مرتبهٔ دو بار در هفته خواستهای شوهرش را برآورده میکند؛ هنوز به این فکر نکرده است که خواستههای خودش را دنبال کند.
این رمانهای کوتاه—اولین آثار ژاکلین هارپمان که پس از دههها به زبان انگلیسی میرسند—گسترهٔ شگفتانگیز سبکنگاری او را نشان میدهند و بار دیگر بینش عمیق روانشناختی او را به نمایش میگذارند. در اینجا ریشهٔ صدای منحصربهفرد و بیامان او آشکار میشود.