بعد از دیدن بعضی از کامنتهای فرومها و چیزهایی که مردم توی ریویوهاشون نوشتن، حس کردم باید حتماً یه نظر بذارم؛ چون واقعاً چه خبره اونجا! بعضی از ریویوها رو میخونی انگار طرف تو عمرش تا حالا یه دونه بازی ویدئویی هم دستش نگرفته. یه شکایت رایج که میبینم درباره راوی بازیه. خب، این یکی رو میشه درک کرد. بله، راوی عجیبه، ولی دلیل داره که اصلاً راوی گذاشتن و دلیل داره که بازی داره روایت میشه. اگه این آدما وقت میگذاشتن بازی رو تا ته برن و میفهمیدن راوی داره چیکار میکنه، چرا این کار رو میکنه و چه نقشی توی داستان داره، احتمالاً اینقدر سخت نمیگرفتنش؛ ولی خب بیشتر مردم دوست ندارن واقعاً توی داستان غرق بشن و «فکر» کنن. اونا میخوان همه چیز توی یادداشتهایی که دور و بر نقشه پخش شده نوشته باشه و لقمهخورده به خوردشون داده بشه. یه تعداد غافلگیرکنندهای هم هستن که از پازلها شکایت میکنن؟؟؟ بذارید مدل پازلهای بازی رو براتون بشکافم تا بفهمید هر کی از پازلهای این بازی شاکی میشه، احتمالاً یه احمقه. پازلهایی هست که فقط باید بر اساس یه نقاشی، یه عدد رو پیدا کنید. نقاشی اونقدر واضحه که عدد عملاً توش نوشته شده، یعنی در حد مرگ آسونه. یکی از عددها عکس یه ساعته؛ ساعتی که روی یه زمان خاص تنظیم شده و اون زمان هم اتفاقاً همون عددیه که لازم دارید. پازلهایی هم هست که فقط لازمه به یه شیء «نگاه کنید». همون بازیهای قدیمی رو یادتونه که باید به یه عکس شلوغ نگاه میکردید و روی یه شیء خاص کلیک میکردید؟ دقیقاً همینه. دو تا بخش توی بازی هست که پازلش فقط اینه: «یه شیء تابل رو توی اتاقی که هستی پیدا کن». یه پازل «به این سه تا نماد نگاه کن» هم هست که سه تا نماد رو میبینید و بعد همونها رو توی قفل میزنید. اوه، یه پازل هم هست که فقط باید یه دکمه رو ۳ بار فشار بدید. میفهمید چی میگم؟ پازلها که علم موشک نیستن. اگه بتونید بازیهای قدیمی نانسی درو رو تموم کنید، قول میدم این پازلها رو هم بتونید رد کنید. یه نظر دیگه که زیاد دیدم این بود که بعضیها شاکی بودن چرا بازی شبیه دموی اولش نیست. حدس میزنم منظورشون دقیقاً راوی باشه چون توی دمو نبود. من راستش از مسیری که برای راوی رفتن و اینکه چطور داستان رو به هم وصل کرد و آدم رو تو شک نگه داشت خوشم اومد، هرچند شاید برای همه خوشایند نباشه. بله، راوی کاملاً حس و حال استنلی پارابل رو داره، ولی قول میدم اگه بازی رو تا ته برید، میبینید که کاملاً منطقیه. بازی بدون اون اصلاً نمیشد. در نهایت، بعضیها میگن بازی زیاد ترسناک نیست. درسته، کلاً حدود ۳ تا جامپاسکر توی کل بازی هست، ولی به نظر من این اتفاقاً نکته مثبتیه. اون چند تا جامپاسکری که هستن هم (حداقل برای من) کاملاً اثرگذار بودن و ازشون بیش از حد استفاده نشده بود، چیزی که توی بازیهای ترسناک خیلی رایجه. این از اون بازیهایی نیست که از ترسِ بیرون رفتن از اتاق عرق کنید، ولی در عوض شما رو به صندلی میچسبونه تا بفهمید چرا اتفاقات اینجوری داره پیش میره و «چرا». این یه داستان بهشدت عمیق و مشخصاً شخصیه که سازندهها دارن تعریف میکنن و اگه واقعاً اجازه بدید وارد فضای بازی بشید و هر چی میگذره رو جذب کنید، معتقدم بازی روی شما اثر میذاره. این قطعاً یکی از بهترین بازیهای ترسناکیه که تا حالا بازی کردم و تا این لحظه صدها، اگه نه هزاران بازی تو این سبک زدم. لوتو یه بازی ترسناکِ آرام و تدریجیه که گاهی عجیب میشه، ولی به نظرم کاملاً جواب میده. اگه بخواید سریع ردش کنید، توی ۱.۵ تا ۲ ساعت تموم میشه؛ حتی سریعتر اگه بدونید کجا باید برید. یه دور معمولی احتمالاً بین ۶ تا ۸ ساعت طول میکشه. در آخر، خطاب به اونایی که توی فرومها و ریویوها از اینکه یه شخصیت توی بازی گی باشه بهشون برخورده: واقعاً متأسفم که زندگیتون اونقدر تراژیک و کسالتباره که گی بودنِ یه شخصیت اصلی اینقدر شما رو به هم ریخته. هر چه سریعتر برید پیش روانشناس.
۱۳
۳
۲
۲
۲
۱
۱
۱
۱
۱
۱
۱






