این بازی واقعاً پیسیویآر نیست، بلکه یه بازی موبایلیه که روی هدست اجرا میشه؛ یعنی بازی رو برای اون پردازنده گرافیکی ضعیف آدرنو ۶۵۰ توی کوئست ۲ ساختن. واسه همین کلی از تکسچرها کیفیتشون خیلی پایینه و تعداد پلیگونها (جئومتری) در حد بازیهای پیسی ۲۰ سال پیشه. با این حال، بازی رو با نورپردازی بلادرنگ و بعضی وقتها سایههای دینامیک با جزئیات خوب ارتقا دادن. البته دقت کنید که این سایههای باکیفیت توی چپتر اول نیستن و جلوتر توی بازی فعال میشن. گیمپلیش متوسطه. به خاطر محدودیتهای کوئست ۲، تقریباً هیچ فیزیکی توی بازی نیست؛ حتی نمیتونید کشوها رو باز کنید یا به جز مهمات، تقریباً هیچ چیزی رو بردارید. امتیازم به بازی ۶.۵ تا ۷ از ۱۰ هست. نورپردازی بلادرنگ، بعضی تکسچرهای بهتر و سایههای دینامیک واقعاً تاثیر زیادی میذارن. در ضمن ما میتونیم رزولوشن رو ببریم بالا تا تصویر خیلی شفافتر از کاربرای نسخه استندالون کوئست باشه. در مقایسه با بهترین بازیهای پیسیویآر، فکر نمیکنم این بازی بیشتر از ۲۵ دلار بیارزه. پرفورمنس با هدست ایندکس خوب و عالیه. با گرافیک آرتیاکس ۳۰۹۰، روی رزولوشن ۲۷۵ درصد ایندکس، با تیایای و تمام تنظیمات گرافیکی روی مکس، روی ۸۰ هرتز، ۸۰ فریم ثابت میگیرم. اگه آرتیاکس ۵۰۹۰ دارید (شوخی کردم)، از تیاسآر برای آنتیالیاسینگ استفاده کنید، وگرنه اصلاً سراغش نرید. من موشن اسموتینگ رو غیرفعال کردم. بازی خیلی محدوده و بیشترش فقط یه مسیر مستقیمه که باید برید جلو، ولی من از این مدل شوترهای ساده لذت میبرم. راستی، این بازی رو با الیکس مقایسه نکنید. الیکس از هر لحاظ سالها نوری از مترو اِوِیکنینگ جلوتره. توی اجرای بازی یا استفاده از کنترلرهای ایندکس هیچ مشکلی نداشتم و بازی هم هیچوقت کرش نکرد. سیستم من: آی۹ ۱۰۹۰۰کی، آرتیاکس ۳۰۹۰، ۳۲ گیگ رم ۳۲۰۰ مگاهرتز، اساسدی ۸ ترابایتی سامسونگ، ویندوز ۱۰ پرو.
۱۳
۳
۲
۲
۲
۱
۱
۱
۱




