آیا دِ تالوس پرینسیپل هنوزم یکی از بهترین بازیهای معمایی اولشخص دنیاست؟ بله. از اینکه تونستم با این ریمسترِ ریاوکند بازی رو دوباره تجربه کنم خوشحال شدم؟ بله. اما آیا اصلاً نیازی به این کار بود؟ نه، ابداً. نسخه اصلی دِ تالوس پرینسیپل هنوزم از نظر گرافیکی و گیمپلی کاملاً جواب میده. منظورم اینه که کلاً ده سال ازش میگذره؛ به نظر من برای ریمستر کردن خیلی زوده. با این حال، وقتی خبر ریاوکند اعلام شد خوشحال شدم چون یه بهانهای میشد تا یکی از بازیهای معمایی مورد علاقهام رو دوباره بازی کنم. خبر خوب اینه که بازی هنوز همونقدر که یادم بود جذابه. خبر بد هم اینه که این ریمستر یه سری دردسرهای غیرضروری به همراه آورده، تا جایی که به بازیکنهای جدید توصیه میکنم فقط نسخه اصلی رو بازی کنن. موتور آنریل انجین ۵ همچنان توی دنیای گیم یه مشکل بزرگه و متأسفانه این نسخه از دِ تالوس پرینسیپل هم مستثنی نیست. حتی روی سیستم خفن من هم بازی اینجا و اونجا لگ داشت و وقتی تنظیمات رو گذاشتم روی حداکثر، فریمریت تا ۴۰ و پایینتر میومد. موقع لود شدن شیدرها، ریاوکند مدام کرش میکنه چون سیپییو من با بازیهای آنریل انجین ۵ نمیسازه؛ فکر کنم این مشکل مخصوص سیپییوهای نسل ۱۳ و ۱۴ اینتل باشه، ولی اصلاً کیف نمیده که ۱۵ بار بازی رو ریاستارت کنی تا شاید لود شیدرها تموم بشه. در مقابل، نسخه اصلی بازی هنوزم مثل ساعت کار میکنه. درسته که این نسخه به خاطر تکسچرهای واضحتر و قابلیتهایی مثل ریتریسینگ بدون شک خیلی خوشگلتر شده، ولی دِ تالوس پرینسیپل هیچوقت بازیای نبوده که من برایم ظاهرش مهم باشه، بلکه همهچیز به معماهاش بستگی داشت. البته دو تا دلیل دیگه هم هست که آدم بخواد ریاوکند رو به جای نسخه اصلی بازی کنه: ادیتور جدید مراحل و دیالسی «این د بیگینینگ». من واقعاً برای هر دوی اینها هیجان داشتم، چون همیشه برام سوال بود که ساختن مراحل دِ تالوس پرینسیپل چه حسی داره و همیشه هم تشنهی معماهای بیشتر و سختتر بودم. اما دقیقاً به همین اندازه هم از هر دوی این اضافات ناامید شدم. ادیتور مراحل... خب، انگار فقط برای این بوده که بگن داریم. بله، میتونید مراحل خودتون رو بسازید، ولی کار باهاش کلافهکنندهست؛ حتی وقتی تنظیمات گرید روشنه، باز هم باید مدام تغییرات بدید تا اشیاء توی هم نرن. تازه محیط رو هم نمیشه تغییر داد، بنابراین فقط یه نقشه مربع یا مستطیل طولانی دارید که روش بسازید. البته یه سری معماها و نقشههای فوقالعاده دیدم که بقیه ساختن، پس مطمئنم جامعه بازیکنها میتونن جوری از این ادیتور استفاده کنن که من هرگز نتونم، ولی برای یه تازهکار، انتظار داشتم چیز بهتری باشه. واقعاً جای تعجب داره که ادیتور مراحل رو توی این بازی گذاشتن و نه توی دِ تالوس پرینسیپل ۲؛ چون با توجه به آیتمها و مکانیکهای جدید، اونجا خیلی منطقیتر بود. در ضمن دِ تالوس پرینسیپل ۲ هم با آنریل انجین ۵ ساخته شده (و باید بگم خیلی روانتر از این نسخه اجرا میشه). در کل دِ تالوس پرینسیپل هنوزم یه بازی عالیه، اما چرا ادیتور رو به نسخهای اضافه کردن که در مقایسه با اون یکی، ضعیفتره و امکاناتش کمتره؟ حالا میرسیم به «این د بیگینینگ». راستش قبل از شروع این دیالسی خیلی نگران بودم. دِ تالوس پرینسیپل ۲ نقطه اوج چیزی بود که فکر میکردم این فرنچایز میتونه ارائه بده؛ با معماهای واقعاً عالی و بعضیهای سخت که آدم رو به شدت به فکر وا میداشت، مخصوصاً توی دیالسی «ابیس». نمیدونستم معماها چطور میتونن سختتر بشن، مگر اینکه فقط رو اعصابتر و غیرمنطقیتر بشن؛ و متأسفانه توی این بسته مراحل دقیقاً همین اتفاق افتاده. لورهای جدید و مکالمات اضافهی الکساندرا و تیمش عالی هستن و از اینکه یه جور «پریکوئل» یا پیشدرآمده واقعاً لذت بردم، ولی خودِ معماها اصلاً در سطح نیستن. ۱۶ تا از ۱۸ تا معما ظاهراً توسط کاربرها ساخته شدن و با تمام احترام، کاملاً معلومه که کار آماتورهاست. بعضیهاشون سرگرمکنندهان، چند تاشون به شکل درست و حسابی سخت یا حداقل خلاقانه بودن، ولی بقیهشون فقط کلافهکننده، رو اعصاب یا کلاً غیرممکن بودن (مثلاً مرحله دیدریم) مگر اینکه راهنما باز کنید. به نظر من، بهترین معماهای دِ تالوس پرینسیپل اونهایی هستن که روی هم بنا میشن، مخصوصاً بعد از کشف یه مکانیک یا شیء جدید. اما اینجا همهچیز بههمریختهست؛ نه ترتیب خاصی توی درجه سختی هست، نه توی اشیائی که استفاده میشن و نه حتی رعایت مکانیکهای بازی. یادم میآد یه معما بود که کلاً میچرخید دور این بود که تا جای ممکن سریع حرکت کنی تا خودت رو توی یه اتاق بدون خروجی حبس کنی؛ کاری که توی هیچکدوم از نسخههای دیگه دِ تالوس پرینسیپل نمیکردید. اگه بخوام بیش از نیمی از این ۱۸ معما رو توصیف کنم، کلمه اول «غیرمنطقی» و کلمه دوم «کلافهکننده» است. چند تا مورد واقعاً خوب بود، مثل اون مکعب پرنده یا مرحله مترو... ولی اکثرشون شدیداً نیاز به بازبینی کیفی و اصلاح داشتن. از نظر من، ریاوکند فقط به این دلیل ارزش داشت که اجازه داد دوباره بازی اصلی و «رود تو گهنا» رو تجربه کنم، و اون دو تا تجربه هنوزم فوقالعاده و ارزشمند هستن. اگه سیستم خیلی خفنی دارید و میتونید از شر کرشها و افت فریمهای این نسخه خلاص بشید، پیشنهاد میکنم موقع تخفیف بخریدش. اما اگه فقط میخواید یه بازی معمایی واقعاً خوب رو تجربه کنید، بدون دردسرهای آنریل انجین ۵، یه ادیتور مراحل متوسط یا یه چپتر اضافهی لرزون و کلافهکننده، فقط برید نسخه اصلی رو بازی کنید.
۷
۶
۴
۲
۱
۱
۱
۱
۱
۱






