مثبت
در بخشهای دراماتیکترین خاطرهنویسیاش، شکستن فوکویاما از محافل نئوکنسرواتیو خودش به خاطر جنگ عراق به تصویر کشیده میشه… کمتر شبیه یک خاطرهنویسی شخصی است تا یک مونولوگ درونی از لیبرالیسم پسازندگی… این خاطرهنویسی، دفاعیهٔ یک پیامبر که پیشگوییاش بههم ریخت نیست. این فقط ثبت لحظهایه که لیبرالیسم یاد گرفت تو زمان حال زندگی کنه.