سازندهها انگار بودجهشون خیلی کم بوده، ولی با همین دست خالی هر چی داشتن گذاشتن روی میز تا بهترین پذیرایی رو از کاربر بکنن؛ واقعاً چی میشه گفت جز اینکه حتماً حمایتشون میکنم. امیدوارم هر روز پیشرفت کنن و یه سرمایهگذار خفن و یه آهنگساز درجهیک پیدا کنن.
بازیکنبازیکن
نقدهای بازیکنان
برخی از نقدها
مرتبسازی
مفیدترینمثبتها اولمنفیها اول
فیلتر نظر
همهتوصیه میکنندتوصیه نمیکنند
توصیه میکند۳۴٫۷ ساعت بازی@atReview
سازندهها انگار بودجهشون خیلی کم بوده، ولی با همین دست خالی هر چی داشتن گذاشتن روی میز تا بهترین پذیرایی رو از کاربر بکنن؛ واقعاً چی میشه گفت جز اینکه حتماً حمایتشون میکنم. امیدوارم هر روز پیشرفت کنن و یه سرمایهگذار خفن و یه آهنگساز درجهیک پیدا کنن.
معایب: به چشم میاد که بیپول ساخته شده
مزایا: توی مواردی که میتونستن خوب تحویل بدن، بینقص کردن — لولدیزاین، طراحی монستر و پرچیدنشون، سیستم اکشن ساده ولی نه به معنی سادهانگاری، درک گیم و پایههاش ترسناک قویست
خلاصه: سولزلایک خوشت میاد؟ بخر تمومه
AI Limit بازیِ ورودی من به دنیای سولز بود. چون با این بازی سولز رو آغاز کردم، توی دلِ من یه جای خاص داره — یه اولِ دلی فراموشنشدنی. اگه نوچهای میخواد سولز رو امتحان کنه، بیتفاوت اولین پیشنهاد من AI Limitه!!
طراحی مپ واقعاً عالیه، نمیدونم کسی دقت کرده یا نه، تو مپ یه سری شمعهای کوچیکِ کلیسایی هستن که راهنمای بازیکن میشن. به طور کلی وقتی شمعهای «ضد گمشو» کنار مسیر رو میبینی، میتونی تقریبا مطمئن باشی که اون راه مربوط به داستان اصلیه. اگه هم جایی شاخهدار بود، میتونی برگردی به همون تقاطع و بقیه شاخهها رو کاوش کنی.
کلی ۱۲.۵ ساعت طول کشید تا تمومش کنم، تا اینجا تجربه خوبی بوده، جنبههایی از Bloodborne، Nier Automata و Code Vein رو در خودش جمع کرده و یه بازی خیلی روان تحویل میده.
**نکات مثبت**
- روانترین و سریعترین Soulslikeای که تا حالا اومده
- گیمپلی فوقالعاده
- ترسانۀ اسلحه خیلی خفن با انیمیشنهای عالی
- طراحی مرحله خوب (نسبتاً خطی مثل Dark Souls 3 ولی از میون و آخر بازی بهتر میشه)
- استایل هنری زیبا (اگه بازیهایی مثل Code Vein، Wuthering Waves یا هر بازی انیمهای با سِل شیدینگ رو دوست داری)
- هیتباکسها فوقالعاده طراحی شده و دقیق بودن
- هیچ مشکلی با دوربین در برابر باسهای بزرگ نداره (یه چیزی که فرومسافتوэр تا حالا نتونسته حل کنه)
- طراحی لباسها فوقالعاده، بدست اوردنشون حس خوبی میده
**نکات منفی**
- داستان در آخر ضعیف بود (جذاب نبود و خیلی سعی میکرد مثل Bloodborne باشه)
- موزیک تقریباً وجود نداره، فقط صداهای محیطی (به عنوان یه Soulslike این بدترین و ناامیدکنندهترین بخش بود چون بقیه بازیها در این بخش عالی عمل میکنن)
- تنوع و طراحی دشمنها خوبه ولی تا حد مرگ ریسایکل شده، مخصوصاً در میون، آخر و پایان بازی (به همین خاطره که بازی خیلی سبکه — ۱۷ گیگ — اسستهای بازی خیلی زیاد دوباره استفاده شده)
- دابلۀ صدا کلی مخلوط بود (ویس اکتور شخصیت اصلی بد بود و باس آخر واقعاً خجالتآور)
خب کلاً میتونم تضمین کنم این بازی تجربه ۷۰ از ۱۰۰ هست، ولی من واقعاً وقتم خوب گذشت باهاش پس برام ۸۰ از ۱۰۰ه.
ممنون که نظر من رو خوندید
به اون نقد افتضاح IGN فریب نخوردی.
این بازی فوقالعادهست، حسابی خوشگذرونده و چالشبرانگیزه.
وقتی باسها رو شکست میدی، حس رضایتی میگیری که خیلی از طرفداران این ژانر دنبالاشن.
این گیم عیب داره؟ بله، قطعاً. موزیکش خیلی بیروحه؛ افکتهای ضربه هم یه جورایی قانعکننده نیستن؛ تنوع دشمنها هم زیاد نیست؛ همه دشمنها کومبوهای سریع و کند دارن، ولی خب خسارتشون خیلی دردناک نیست؛ ججمنت گنپری میخواد زودتر بزنیم، یه پیشبینی میخواد؛ لباسهای کاراکتر فقط دو دسته سر و بدنه، هیچ کاستومایزیشن بیشتر؛ انپیسیهای معمولی که با شخصیت اصلی اصلا یک استایل نیستن؛ به عنوان یه سولزلایک، مناظر خیرهکنندهایی نداره. خلاصه یه کلمه: گداخوری!
داستان جذاب، فضای تاریک و غوطهورکننده، و طراحی سطح قوی باعث میشه AI Limit یکی از بهترین بازیهای Souls‑like که تا به حال بازی کردهام باشه.
تقریباً تمام بازیهای مهم Souls‑like رو تجربه کردم: Nioh، Remnant، The Surge، Code Vein، Stellar Blade، Lies of P و غیره. هر کدوم جذابیت خاص خودشون رو دارن، اما هیچکدوم اون عمقسازیه و لور قویای که بازیهای From Software رو به سطح بالاتری میرسونه، ندارن. اکثرشون بیشتر به مبارزهٔ پویا و ساختن شخصیتهای متنوع میپردازن و داستان رو پشت سر میذارن. به همین دلیل حس میکنم بیشتر شبیه بازیهای اکشن معمولی هستن تا سفری غنی و غوطهور که تجربهٔ واقعی Souls‑like رو تعریف میکنه.
به همین خاطر، با وجود چند نقص قابلتوجه، AI Limit توی لیست خوشگذرونترین Souls‑like‑هایی که تا حالا بازی کردهام قرار میگیره. این سفر تاریک و گوتیک الهامگرفته از Bloodborne شاید به اندازهٔ رقبای پربودجهاش صیقلی نباشه، اما داستان جذابی داره و ویژگیهای منحصربهفردی که توی این ژانر شلوغ به چشم میخوره.
قبل از اینکه حتی به گیمپلی یا چیزهای دیگه بپردازم، باید از اولین سورپرایز خوشایند بگم: داستان و دنیا. نظرم اینه که داستان، برخلاف انتظاراتم، خوبه—یا حداقل بهاندازهای جالبه که واقعا میخواستم بیشتر دربارهٔ این دنیا بفهمم. و مطمئنم این یه «نظره داغ» واقعیست، چون نظرات عمومی دربارهٔ داستان متنوعه.
داستان دنبال آرریسا، قهرمان ساکت‑اما‑نه‑کاملاً‑ساکتیه که رفتار خشکدستش حتی ترمیناتور آرنی رو خجالت میزنه. آرریسا یک Blader است، نژادی از جنگجویان زن که بهطوری مرموز به شهر در حال فروپاشی Havenswell احضار میشن برای هدفی بزرگ. ظاهرشون شبیه انسانهای عادیه، اما Bladerها در واقع موجودات سنتزی هستن که به ساختارهای گیاهی عجیبی به اسم Branches وصل شدن. بهدلیل این پیوند، Bladerها فانی نیستن و وقتی میمیرن، نزدیکترین Branch اونها رو دوباره زنده میکنه.
بعد از بازی Code Vein، قدم گذاشتن توی شهر خاکباران Havenswell حس دیژاوو شدیدی به من داد. یکی از چیزهایی که توی اکثر Souls‑likeها منو عصبانی میکنه اینه که لولهاشون بیشتر شبیه شبیهسازهای راهرو با مسیرهای محدود و رازهای پنهان کمتعداد هستن. اما Havenswell برعکس، پر از مسیرهای متعدد، گنجینههای مخفی و مناطق اختیاریه که بدون راهنما اصلاً نمیتونستی کشفشون کنی. کل شهر مثل یک تار بزرگ بههمپیوسته حس میشه، با میانراهها و مناطق بعدی که بهصورت بیوقفه به نواحی ابتدایی برمیگردن. و مثل سنت Souls‑like، یه باتلاق سمی و بخشهای پلتفرمکاری آزاردهنده هم داره. تنها نکتهٔ منفی این محیط شهری اینه که بعد از مدتی بعضی مناطق، مخصوصاً فاضلابها و ایستگاههای مترو، شبیههم میشن.
ساختار دنیای بازی خوبه، اما روح واقعی این بازی توی NPCها و خطوط داستانیشونه. AI Limit یکی از اون بازیهایی هست که همهچیزش در ابتدا خیلی رمزیه، ولی وقتی بهسراغ کوئستهای جانبی، گفتگوها و آیتمهای جمعآوری میشی، قطعات داستان بهطرز عجیبی عمیق و منسجم میشن. مشکل اینه که خیلی از این کوئستها راحت از دست میرن و بعضیها بدون راهنما تقریباً غیرممکنه تمامشون کنه. این بازی قطعاً از روش From Software الهام گرفته، اما اینجا حتی بیشتر بهدرد میخوره چون تقریباً تمام تاریخچه، لور و داستان AI Limit توی این کوئستهای NPCها دفن شده. اگر اینها رو نادیده بگیری، عملاً دارین یک بازی بدون داستان واقعی مینوشید. داستان مورد علاقهٔ من بدون شک داستان شریلی و گذشتهٔ تراژیکش هست، که تقریباً تمام طول بازی رو در بر میگیره.
در مورد صداها باید بگم که نظرم کمتر مثبتست. افکتهای صوتی خوبن و یه ترک ملایم توی دنیای باز هست که تو ذهنم مونده، همینطور موسیقیهای باسکید و اورسولا برای مبارزهها خوبن... اما همینجا تموم میشه. بقیهٔ ساندترک خیلی کمحرفهایه و توی بعضی مناطق بازی بهطرز عجیبی ساکت میشه. تون و لحن کلی بازی رو بهدست آوردهن، فقط یه کمی بیشتر جلوهٔ موسیقیایی میخواست.
مبارزه اینجا بیشتر بهدور از پرش و پارری کردن میچرخد، دقیقاً شبیه Bloodborne. فقط چهار توانایی اصلی وجود داره و من بیشتر وقتهام رو با Counter Field میگذراندم چون استفادهٔ بیش از حد از پارری بازی رو بینهایت آسون میکنه. میشه با سپر بلاک کرد، اما وقتی پنجرهٔ پارری اینقدر بخشندهست، نیازی به این کار نیست—احتمالاً بخشندهترین پارری توی تمام Souls‑like‑هایی که بازی کردهام.
آرریسا توی داستان چندتا اسپل میگیره، ولی من بیشتر بهراستای Railgun وفادار بودم. این اسلحه انقدر چندکاره که بقیه اسلحهها در مقایسهاش بیاهمیت میشن. واقعاً ناامیدکننده که اسپلهای پیشرفتهتری که انیمیشنهای خفن دارن، نتونستیم بهسرعت عوضشون کنیم؛ چون باید هر بار منو رو باز میکردیم که حسابی دردسرساز بود.
ویژگی متمایزی که AI Limit رو از بقیه جدا میکنه، نبود نوار استقامت سنتی (stamina) هست. بهجایش یک Gauge به اسم Sync Gauge داریم که خیلی باحاله و باید توی بازیهای Souls‑like دیگه هم پیاده بشه. وقتی به دشمنها حمله میکنی، این گِیج بالا میره و وقتی میخوری، پایین میاد. اگر گِیج بالای ۵۰٪ باشه میتونی اسپل یا اسکیل سلاح استفاده کنی و مقدارش رو مصرف میکنی. اما بهتره صبر کنی تا گِیج نزدیک به پر بشه چون این کار حملهٔ بعدیتو تقویت میکنه. این سیستم باعث میشه بهجای دفاعی بودن، بهصورت تهاجمی بازی کنی و حرکات بیدقتت جریمه میشه. بهعلاوه، پرش (dodging) هزینهای نداره چون گِیج رو مصرف نمیکنه.
اما وقتی میرسیم به باسها، بازی شروع به نشان دادن نقصهاش میکنه. موجودات معمولی متنوع هستن، اما باسها بیشتر شبیه ریسکینهای دشمنان قویس. اینجوری توی بازیهای بزرگ مثل Elden Ring شاید قابلقبول باشه، اما توی یک بازی فشرده مثل AI Limit، این تکرارها مثل انگشت دردناک میدرن. از طرف دیگه، چند باس که واقعا متمایز بودن، بعضی از حماسیترین نبردهایی بودن که توی مدت طولانی تجربه کردهام. اورسولا، لاسکید و یونومیا بهخصوص بهخاطرشون یاد میمانند.
در مورد پیشرفت کاراکتر، بازی خیلی سادهست: فقط پنج آمار اصلی: Life، Vitality، Strength، Technique و Spirit. با این حجم کوچک، تنوع بیلدها تا حدی محدود میشه، مگر اینکه به زیرآمارهای خاص مثل Conversion، Stability، Absorption Rate و Retention Rate هم نگاه کنی.
سلاحها ترکیبی از مزایا و معایب هستن. تنوع خوبی دارن، از دو شمشیر سریع تا گریتسوردهای سنگین، و نزدیک به ۴۰ سلاح منحصربهفرد برای انتخاب. اما مشکل اینه که تمام سلاحهای یک نوع، حرکات عمومی یکسانی دارن؛ تفاوت واقعی فقط توی آمار، اسکیل سلاح و اثرات وضعیتیه. این یکی از بزرگترین دلایل نارضایتی من از قابلیت تکرار بازیه.
از طرف دیگه، این بازی توی تعادل بین فنسسرویس و طراحی زیباهای زرهای واقعاً موفقه. زرهها، بهجز مواردی که فقط برای «Fashion Souls» هستن، بیشتر برای مقاومت در برابر آسیبهای عنصری و وضعیتهای مخرب مثل Infection و Piercing طراحی شدن. دفاع مهمه، اما با تنظیم درست Seal میتونی اکثر آسیبها رو کمکنی. و از نظر فشن؟ ست زره Corrupted بهترینست. «Evil boob window» آرریسا هم خیلی جذابه که نمیتونی ردش کنی.
از نظر عملکرد، بازی روی RTX 4070 Super من بهخوبی اجرا میشه و تقریباً هیچ افت فریمای ندارم. شاید سیستمهای قدیمیتر توی منطقهٔ Haigos Patir بهدلیل فضاهای باز بزرگ و نورپردازی محیطی مشکل داشته باشن. باگهایی وجود دارن اما زیاد نیستن و اکثر باگهای بزرگ توسط پچ روز اول رفع شدن.
با وجود تمام مشکلات کوچیک، AI Limit یک Souls‑like فوقالعاده سرگرمکنندهست که امیدواری منو برای بازیهای سبک انیمهای توی این ژانر زنده کرد. لور و پایان واقعیش نشون میده که احتمالاً دنبالهای خواهد بود و تیم توسعه حتی DLC هم در راه داره. تشکر از Sense Games؛ اولین اثرشون همینحالا بازی مورد علاقهٔ سال من شده. بیصبرانه منتظر هر چی بعدش میسازن، هستم.
بعد از اینکه بازی AI Limit رو تو آخر دوره مینگ تموم کردم، برگشتم اینجا نظرم مثبت میدم. رفیق، واقعاً سخته بود، ولی تو این شرایطی که بهدست آوردنش هم سخت بود، همچنان حسابی خوب عمل کردی.
باندی نامکوهای اون بازیهای تاریکسول پورنو، برعکس اینجا سینهها نمیلرزه و حتی شورت هم نیست.
بهنظر میاد بعداً پارچهای اضافه شده، انگار که شلوارک پوشیده، یه نسخه کاملاً پالیکال (سیاستمحور) شده.
از سمت تیم دیگه چیزی نداریم.
پ.ن: تو آپدیت سینهها شروع به لرزش کردن کردن، خوشحالم.
نقدهای بیشتر بهزودی۴۸ نقد دیگر در حال ترجمه به فارسی است و بهزودی همینجا اضافه میشود.
داستان بازی
ای آی لیمیت یک بازی نقشآفرینی و اکشن سختگیرانه است که توسط استودیوی سنس گیمز از مجموعه پالمپایونیر توسعه یافته است. این اثر دنیایی گسترده برای کاوش و تجربهای هیجانانگیز از نبردها را ارائه میدهد. در این بازی، بازیکن کنترل شخصیت اصلی یعنی آریسا را بر عهده میگیرد و با تکیه بر مهارت و ارادهاش، برای نجات دنیای آینده که سرشار از تهدیدها و رازهاست، تلاش میکند.