من با کلی امید وارد این بازی شدم. خیلی قشنگه، تواناییهای رنگپاشی بهخوبی جریان داشتن و استفاده از رنگها هم روشن و حسابشده به نظر میرسید. اما خود بازی بهطرز وحشتناکی سادهسخته. دستبهدست بیفکرانه، اصلاً سعی نمیکنه مومنتوم رو توی ضربات ترکیب کنه. جایگذاری دشمنها و تنوعشون کاملاً بینظم و تصادفیه. باسها الگوهای خیلی سادهای دارن، ولی جبرانشون اینه که مقدار زیادی ضرر میزنن و درمان فقط از طریق اشیای محیطیه، پس اصلاً اون مدیریت منابع مثل قوطی استوس یا ریسک/پاداش سیستم روح هالو نایت وجود نداره. سیستم رنگپاشی نوآورانهست اما بهطرز عجیبی محدودکنندهست مگر اینکه خیلی آهسته بازی کنی، چون تو یه نقطهی نامناسب بین نوار استقامت و نوار مانا (MP) گیر میکنه. اگه خیلی از حملات ویژه استفاده کنی، نمیتونی دَش بزنی و این واقعاً ناراحتکنندهست، مخصوصاً وقتی که میخوان چندین بخش پلتفرم و مبارزه با باس رو دور این دو کار بچرخونن و تو کوتاهمدت بارها تکرارشون کنن. همچنین طرز فکر واضحی برای این دارن که بازیکن رو مجبور به پرشهای کور به سمت خطرات کنن، بدون اینکه هیچ راهی برای پیشبینی محل فرودشون بعد از پاک شدن خطر داشته باشه. مکانیکها کنار گذاشته بشن، چیزی که واقعا بازی رو برای من نابود کرد، داستان بود. میدونم که هنرمند بودن فشارهای زیادی داره، اما من اینجا اومدم تا اتاقهای مخفی پیدا کنم و روی پلتفرمها دو بار بپرونم. من نیامدم اینجا که توی یک صحنهبرداری خستهکننده، پیامهای اسلک رو کلیک کنم و فایلها رو جابهجا کنم. بهعلاوه دیالوگهای بیش از حد بچهوار و آزاردهندهاش قبلاً منو به لبهی عصبانیت کشوند (هر داستانی که با این شروع میشه که راوی بهعنوان یک شخصیت به قهرمان توهین میکنه، یک کار سطح پایین است؛ تو دیوار چهارم رو برای سوختن میسوزونی). دیگه تمام شد. حداقل باید بهشون اعتبار بدم که تونستن شخصیتی که اصلاً دیالوگ نوشتاری نداره، از من متنفر کنن؛ این هم یه امتیاز حساب میشه. ویرایش: فراموش کردم بگم، اگه این بازی ظاهر خوبی داشت اما دنبال چیزی با نوشتار بهتر، طولانیتر و واقعاً سرگرمکننده میگردید، حتماً چیکوری (Chicory) رو امتحان کنید.
۹
۲
۱
۱
۱



