حس و حالش شبیه همون گریدفال قدیمی و خوبه، ولی کنترلها و مبارزاتش کلاً بههم ریختهست.
واقعاً انتخاب عجیبی بود.
spaceبازیکن
نقدهای بازیکنان
برخی از نقدها
مرتبسازی
مفیدترینمثبتها اولمنفیها اول
فیلتر نظر
همهتوصیه میکنندتوصیه نمیکنند
توصیه نمیکند۲۰٫۱ ساعت بازی@atReview
خیلی دوست داشتم پیشنهادش کنم چون بازیهای زیادی از استودیو اسپایدرز بازی کردم، ولی این بازی رو نخرید. شرکت نایکان استودیو اسپایدرز رو تعطیل کرده و کسایی که روی این بازی کار میکردند بیکار شدن. راستش اصلا حس نمیشه که یه بازی کامل باشه. یه سری از کوئستها باگ داشتند و سیستم مبارزاتش هم افتضاحه. حدود ۲۰ ساعت بازی کردم و بعدش بیخیالش شدم؛ اگه میدونستم نایکان اینطوریه، هیچوقت نسخه دسترسی زودهنگامش رو نمیخریدم.
خریدن بازیای که اینهمه نقد منفی داشت، ریسک بزرگی بود، ولی چون بازیهای قبلی استودیو اسپایدرز رو دوست داشتم، تصمیم گرفتم بهشون یه فرصت بدم. شاید چون دیر وارد بازی شدم و درست تهِ دوره دسترسی زودهنگام اومدم و خیلی چیزها تا اون موقع درست شده بود، واقعاً مجذوب بازی شدم و نتونستم این نمره پایین و بیانصافی رو تحمل کنم؛ برای همین دیدم باید وظیفه شهروندیم رو انجام بدم و این نقد رو بنویسم. بازی گریدفال: د داینگ ورلد درست مثل نسخه قبلیش، برای من که یه طرف سادهی بازیهای نقشآفرینیام و دلم برای روزهای خوشِ دراگون ایج: اوریجینز و نوروینتر نایتس ۲ تنگ شده بود، یه سورپرایز دلچسب بود.
اول از همه باید بگم که سیستم مبارزات جدید واقعاً افتضاحه. یکی از دلایلی که عاشق نسخهی اول گریدفال بودم، سبک مبارزاتش بود که در عین آشنا بودن، خاص بود. اما این سبک جدید آشغاله؛ موقع مبارزه حس میکنی از بازی جدا شدی و انگار داری شطرنج بازی میکنی. واقعاً امیدوارم این مدل فقط مربوط به نسخهی بتا باشه و در نهایت یه سیستم مبارزه شبیه نسخهی اول بدن.
سیستم امتیازات قابلیتها و شغلها (یا هر چی که تو بازی بهشون میگن) رو دوست دارم. اینکه اجازه میدهد شخصیتت رو دقیقاً بر اساس سبک تانک، دمیج یا کمانداری بسازی.
در کل برای این بازی خیلی هیجانزده بودم، ولی تا اینجا نسخهی بتا فقط باعث شده از خریدنش پشیمون بشم. میدونم که هنوز بتای بازیه، ولی اگه تغییرات اساسی داده نشه، این بازی فرسنگها با اون گریدفال اولی که خیلی دوست داشتم فاصله داره و فقط پولم رو دور ریختهام.
نقد این بازی واقعاً سخته. من ازش لذت بردم و دلم میسوزه که میبینم اینقدر دارن بهش حمله میکنن. بله، مبارزاتش دیگه مثل قبل نیست. بله، بازی پر از باگ و لگیه و کاملاً معلومه که یه سری محتواهاش ناقص مونده. تقریباً میشه با گذاشتن درجه سختی روی خیلی راحت یا تنظیماتی که آسیب نبینید، از مبارزات رد شد و گذشت، ولی نمیشه نادیده گرفت که تیم سازنده برای تکمیلش به زمان و بودجه بیشتری نیاز داشت. هیچ شخصیتی نبود که بتونه مثل کنستانتین تو چشم باشه (و خدای من، چقدر دلم میخواست حتی یه حضور کوتاه داشته باشه!) ولی از وقتی که پای این بازی گذاشتم پشیمون نیستم.
با توجه به اتفاقاتی که برای استودیو افتاد، میفهمم چرا بازی اینقدر محدود شده. استودیو اسپایدرز بینقص نبود، ولی تو دورانی که بازیهای نقشآفرینی گروهی هنوز اونقدری که من دوست دارم محبوب نشدن، بازیهایی در سطح بایو-ور اما با بودجه کمتر میساخت.
با این حال، خود سازندهها گفتن که نمیخوان کسی بازی رو بخره. اونا هیچ سودی از فروشش نمیبرن و ناشرشون هم باهاشون خیلی بد رفتار کرد و در واقع مجبورشون کرد استودیو رو تعطیل کنن.
گریدفال ۲ تمام ویژگیهای یه دنبالهی عالی برای نسخهی اول رو داره: خطوط داستانی فوقالعاده، روایت جذاب و مجموعهای از شخصیتهای جالب. اما سیستم مبارزاتش بهطرز باورنکردنی ضعیفتر از نسخهی اوله، اونم در حالی که نسخهی اول حتی سطح خیلی بالایی هم نداشت.
سیستم دفع ضربه و جاخالی دادن نسخهی اصلی رو کنار گذاشتن و یه سیستم جدید آوردن که توش باید بذاری شخصیتت «حمله خودکار» کنه تا یه منبع خاص پر بشه و بعد بتونی از قابلیتهای ویژه استفاده کنی. تهش میشه اینکه میشینی تماشا میکنی که بقیهی اعضای گروهت خشکشون زده و فقط دارن پشت سر هم به دشمن ضربه میزنن، و تو هم مدام از این شخصیت به اون یکی میپری، مبارزه رو متوقف میکنی تا قابلیتهای ویژه رو ردیف کنی، امتیاز اکشنشون رو خرج میکنی و میری سراغ شخصیت بعدی. هر کاری میکردم تا این بازی رو با سیستم مبارزات نسخهی اول بازی کنم، چون سیستم جدیدش واقعاً عذابآوره.
خلاصه: بازی از هر لحاظ عالیه به جز مبارزات. متأسفانه مبارزاتش اونقدر خستهکننده و کشداره که جذابیت بقیهی بخشها رو هم میکشه.
اوه... واقعاً چیکار کردین؟ سیستم مبارزات کلاً نابود شده، در حالی که قبلاً هیچ مشکلی نداشت و عالی بود. حالا یه سیستم اتک خودکار داریم که لازم نیست هیچ کاری کنی جز اینکه یه هدف رو انتخاب کنی. نمیدونم این چه وضعیه، ولی به هیچکدام از طرفداران قسمت اول پیشنهاد نمیکنم این بازی رو بخرن. واقعاً کسلکنندهست.
(آپدیت) ادعا میکنن که مبارزات رو اصلاح کردن، ولی نکردن. دقیقاً همون آشغالِ کلیککن-و-بزنِ خستهکنندهایه که از بازیهای اماماو الگو گرفته. این بازی اصلاً هیچ الهامی از قسمت اول نگرفته و انگار خواسته شبیه دراگون ایج: اینکویزیشن بشه، اون هم بدون اینکه بتونی دکمه حمله رو بزنی.
(یه آپدیت دیگه) این نظر بعد از انتشار نسخه نهاییه. بازی با یه باگ مهلک منتشر شد که باعث میشه پیشروی در بازی غیرممکن بشه، مگر اینکه کلاً از اول شروع کنی. و بدترین گندکاری از همه، هنوز همون سیستم مبارزاته. خستهکنندهست، هیچ جذابیتی نداره و نه چیز جدیدیه و نه نوآورانه. انگار یه روز نشستن ورلد اوف وارک بازی کردن و با خودشون گفتن: «میدونی چیه، کل این سیستم مبارزات باید بیاد توی یه بازی آرپیجی تکنفره». حتماً موفقیت بگالدرز ۳ رو دیدین و فکر کردین این مدل مبارزات بین طرفدارها میگیره. ولی شما توی قسمت اول یه سیستم تثبیتشده داشتین که خوب بود. اینکه اینطوری کلاً تغییرش دادین، بازی رو تبدیل به یه ماجراجوییِ سادهی کلیککن-و-بزن کرد.
خلاصه بگم، حتی بعد از ریلیز هم بازی همچنان بده. تلاش کردم، واقعاً سعی کردم، ولی به خاطر سیستم مبارزات اصلاً نمیتونم با بازی ارتباط بگیرم.
و اینطوری شد که استودیو اسپایدرز داره تعطیل میشه یا فروخته میشه. همهش به خاطر این بود که مجبور شدن سیستم مبارزاتشون رو کلاً عوض کنن، طوری که هیچکس نتونه با وجدان راحت این بازی رو به کسی پیشنهاد بده، بدون اینکه بدونه طرف بعدش برمیگرده و میپرسه: «این چه کوفتی بود که منو مجبور کردی بازی کنم؟
اگه عاشق نسخه اول بودید، همون خاطرات خوبتون رو حفظ کنید و خودتون رو اذیت نکنید. پولتون رو مثل من دور نریزید و فقط از روی این بازی رد بشید.
آپدیت ۲۰۲۴/۱۱/۰۵ -> استودیو اسپایدرز و ناکون توی فرومها جواب دادن، اونم جایی که همه اشاره کرده بودن صفحه استور گمراهکننده است. این بازی اصلاً اون حس و حال گریدفال: د داینگ ورلد رو نداره که توی صفحه استور نشون داده شده. خودشون میدونستن، از اواسط نوامبر ۲۰۲۴ هم میدونستن و هیچ کاری نکردن. شرم بر اسپایدرز و ناکون؛ اگه اولش اتفاقی بوده، ادامه دادنش دیگه قطعاً عمدی بوده.
آپدیت ۲۰۲۵/۰۲/۱۵ -> حالا یه تیکه کوچیک از کلیپ آپدیت اومده که گیمپلی واقعی و سیستم استراحت رو نشون میده، ولی هنوز توی بخش «درباره این بازی» هیچ اشارهای بهش نشده. کسایی مثل من که بدون اینکه بدونیم هسته اصلی بازی تغییر کرده خریدش کردیم، حالا مقصر جلوه کردیم چون قبل خرید توی یوتیوب به اندازه کافی تحقیق نکردیم؛ انگار احمق بودیم که به سازندهها اعتماد کردیم و باید قبل خرید تحقیق درست و حسابی میکردیم. کسایی مثل من که جلوی این رفتارها اعتراض کردن رو از فرومها بن کردن. تنها کسایی که توی فرومها موندن، ترولهای خودِ سازندهان که حالا اصرار دارن آمار پایین بازی به خاطر اینه که مردم دارن تحقیق میکنن و اطلاعات قدیمی میگیرن. واقعاً خندهداره، یعنی یه نفر نمیتونه اینقدر مسخرهبازی دربیاره.
انگار هر جای این بازی رو جوری ساختن که فقط بازیکن رو عصبی کنه. سیستم مبارزاتش افتضاحه چون انگار نتونستن تصمیم بگیرن که بازی نوبتی باشه یا رئالتایم. برای کوئستهای جانبی هیچ نشانگری وجود نداره؛ پس اگه یادتون بره طرف کجا بوده و روی نقشه هم علامت نخورده باشه، یا باید برید تو اینترنت دنبالش بگردید یا همینطور دور و بر اون منطقه پلک بزنید تا پیداش کنید. گفتگو با همراهان هم اگه مجبور نبودید برای فهمیدنشون زیرنویس بخونید، خیلی جذابتر میشد. حتی برای اینکه فقط دور و برتون رو نگاه کنید باید راستکلیک رو نگه دارید. توی بازی اول پایه و اساس خیلی خوبی ساخته بودن، ولی توی این نسخه با تصمیماتی که گرفتن، تقریباً همه چیز رو خراب کردن. این حرف رو من به عنوان کسی میزنم که از روز اولِ انتشار بازی اول، عاشقش بود.
این بازی واقعاً ناامیدکننده بود. داستانش اولش خیلی خوب به نظر میرسید، شخصیتها هم انگار قرار بود جذاب بشن، اما بعدش... سیستم مبارزاتش. با اون چیزی که بازی اول رو جذاب کرده بود، زمین تا آسمون فرق داره. تازه برای این سبک بازی، مبارزات خیلی حیاتیه چون بیشتر وقتت رو داری همین کار رو میکنی. هیچوقت نمیفهمم چرا تیم سازنده همچین تصمیمی گرفت. بدتر از همه اینکه هنوزم روی این تصمیم غلطشون پافشاری میکنن. به همین خاطر، من که بیخیالش میشم.
خیلی منتظر این بازی بودم و بدون اینکه به هیچ نقدی توجه کنم، سریع نسخهی دسترسی زودهنگامش رو خریدم. اما شدیداً پشیمون شدم. بازی اولش با گرافیک زیبا، رنگهای زنده و گیمپلیای که در نگاه اول پیچیده و حسابشده به نظر میرسه آدم رو جذب میکنه، ولی این حس خیلی زود از بین میره...
داستان جزیره اول برای کسایی که قسمت اول رو بازی کردن، حس «دژاوو» یا تکراری بودن داره: همون دیپلماسی، همدلی و مشکلات مهاجرها با استعمار. خب، فکر کنم بد نباشه و با روایت داستان هم جور دربیاد، انگار که تاریخ اولیهی دنیاست قبل از اینکه تو قسمت دوم همه چیز تغییر کنه. اما به محض اینکه پرده دوم شروع شد، یه حجم انبوهی از اطلاعات و پیشزمینه از زبون شخصیتهای مختلف سرازیر شد که سرم رو به دوران انداخت. نمیخواستم همه اینها رو یهو بشنوم؛ خیلی زیاد بود. یه جایی دیگه اصلاً یادم رفت چرا این همه آدم میخوان با من بیان و اصلاً چرا بهشون نیاز دارم. همه داستانشون رو خیلی کشدار و آماتور تعریف میکنن، بدون هیچ محتوا یا هدفی؛ تازه اگه چیزی رو از دست بدی یا نفهمی، مشکل خودته. آخرین سیو من چهار تا کاتسین طولانی، یه مبارزه با یه گله دشمن و یک ساعت ور رفتن با تجهیزات پیش بود. اینها به کنار، باگهایی هم هست که مثلاً موقع ردپای کسی گشت میزنی و با لود کردن یا جلو رفتن در بازی هم درست نمیشه.
همراهان بازی هم برخلاف گریدفال ۱، اصلاً با حسهای خوب مسیر سخت رو راحت نمیکنن؛ برعکس، با نالهها، نارضایتیها و کوهی از دیالوگهای بیمعنی، گیمپلی رو خستهکنندهتر میکنن. از طرف دیگه، نایلان اصلاً حرف نمیزنه و هیچ چیزی برای بحث باهاش نیست، حتی وقتی داستان جلو میره و دلیلی برای حرف زدن داره. از تعداد زیاد همراهان زن با صورتهای بهشتی در مقابل مردهای بدقیافه با ریشهای تکهتکه هم ناامید شدم. سیستم انتخاب همراه در شروع بازی هم بالانس نیست: مثلاً وقتی «کماندار نخبه» رو انتخاب کردم، دو تا کماندار و یه آدم عصبی بهم داد. بهتره هیلر رو بردارید، چون به هر حال هیچکس بهتر از خودتون نمیتونه این کار رو بکنه.
در مورد ایدهی سه حالت تاکتیکی؛ فقط حالت اول قابل بازیه و حالت سوم بیشتر شبیه یه شوخیه. همراهان، مخصوصاً اونایی که مهارت درمان دارن، کاملاً غیرمنطقی رفتار میکنن: یا وقتی خونشون تقریباً پره خودشون رو هیل میکنن، یا اصلاً هیچ کاری نمیکنن و موقعیتهای بحرانی رو نادیده میگیرند. مهارتها هم بهصورت هرجومرجی و بیمنطق استفاده میشن. در نهایت، اون مکانیزم توقف تاکتیکی که قرار بود مدیریت بازی رو راحت و بهینه کنه، تبدیل شد به یه کلنجار رفتن با این احمقها؛ جایی که مجبوری بپری وسط و رسماً مجبورشون کنی به نفع تو عمل کنن و هر ریز رو دستی مدیریت کنی تا کسی نمیره. دو نفر از اعضای تیم حتماً یا یهو سه کیلومتر میدوئن سمت دورترین و ضعیفترین دشمن، یا اونقدر حملات معمولی میزنن تا بمیرن. نایلان کماندار هم عاشق اینه که اکشن دوربردش رو ول کنه و با... یه کمان تو دستش، رودررو با دشمن بجنگه!
علاوه بر همه اینها، سگهای جزیره اول رسماً سر جای خودشون میچرخن و دست و پاشون به هر طرف پرت میشه و شخصیتها رو به اطراف پخش میکنن. نگهبانها هم سر جای خودشون میچرخن و بعضی وقتها میمیرن، دشمنها میچرخن و میمیرن... همه چیز تو لحظات اتفاقی گلیچ میکنه و میچرخه. سیستم ردزنی هم کار نمیکنه، ریست میشه یا تو همون لوکیشن میمونه حتی بعد از اینکه جلو رفتی، و باعث میشه وقتی میخوای ردپاهای بیشتری پیدا کنی، بخشی از کوئست «شکست» بخوره، انگار که یه فرصت انتخابی رو از دست دادی.
بعد از صحنهی دزدیده شدن تو کشتی بازی رو پاک کردم، چون اون قاچاقچی نمیذاره هیچجا برم و مجبورم میکنه دنبال دوستش بگردم، و منم به خاطر سیستم ردزنیِ داغون نمیتونم رفیقش رو پیدا کنم. منتظر نسخهی نهایی بازی میمونم.
بعد از اینکه نسخه کامل رو بازی کردم، میتونم بگم از نظر من این بازی یه ۸.۵ از ۱۰ واقعیه. اگه از داستانهای پخته و جدی خوشتون میاد، بدون معطلی بگیریدش و حرف بقیه رو نشنید. اگه از دراگون ایج: اوریجینز یا دراگون ایج ۲ خوشتون اومده، اینجا کاملاً احساس راحتی میکنید؛ چون گیمپلی، گشتوگذار و کلاً حس و حال بازی خیلی شبیه به اوناست.
گیمپلی و رابط کاربریش خیلی شبیه دراگون ایج اوریجینزه که برای آدمهای قدیمیای مثل من، نکته مثبتیه.
از نکات مثبتش اینه که محیطها قشنگ به نظر میرسن. اما متأسفانه خیلی از کوئستها باگ دارن و درست کار نمیکنن. شاید به خاطر روش من در پیشبرد بازی باشه، ولی برای من تعداد باگها اونقدر زیاد بود که دیگه نمیشد بازی کرد. مبارزاتش هم به نظرم یه کم خشک و بدقلق بود.
من واقعاً از بازی اول لذت برده بودم و گریدفال: د داینگ ورلد یکی از موردانتظارترین بازیهای من برای سال ۲۰۲۵ بود. اما تغییر سیستم مبارزات به این مدل کند و خستهکننده که بر اساس امتیاز اکشن پیش میره، واقعاً فاجعهباره. اصلاً نمیفهمم چرا با خودشون گفتن: «بیاین یه دنباله برای یه بازی موفق بسازیم، ولی اون بخش لذتبخش مبارزات رو حذف کنیم».
بازی رو تموم کردم. خوشم اومد و لذت بردم، ولی توصیه کردنش سخته.
از داستانش خوشم اومد. همراهها هم عالی بودن (به نظرم توی این نسخه خیلی بهتر از قسمت اول شدن). کوئستها رو هم خیلی دوست داشتم، مخصوصاً با اون همه دسیسه و پیچ و خمهای غیرمنتظره. محیطها خیلی متنوعتر و زیباتر شدن و تنوع دشمنها هم بالا رفته. موسیقیش بد نیست و باسها (نگهبانها) هم خوب طراحی شدن. روابط بین همراهها و واکنششون به اتفاقات هم جذابتر شده. چکهای مهارت بیشتر شدن و برای رد کردن کوئستها هم گزینههای بیشتری اضافه شده.
اما دنیا باز هم خالیه و جای کوئستهای جانبی خیلی حس میشه. ویلن اصلی هم اصلاً هیچی نیست. آخه چرا تیل رو اینقدر سر تراشیدن؟ عملاً هیچ کوئست شخصیای نداره. کلاً آدم خیلی وقتها حس میکنه یه سری بخشها از بازی حذف شدن. باگها هم که دیگه نگو، خیلی زیاده. نیمهی اول بازی خوشحال بودم که راحت اجرا میشه، ولی نیمهی دومش فقط دعا میکردم توی یه لحظهی حساس بازی کرش نکنه و بیرون نندازه. اگه از تیر و تفنگ استفاده کنید، مبارزاتش کاملاً قابل قبوله (هرچند هنوز نمیفهمم اصلاً چرا لازم بود سیستم مبارزه رو تغییر بدن). در ضمن، ببخشید ولی قیمتش واقعاً زیادهرویه.
من بازیهای استودیو اسپایدرز رو دوست دارم و امیدوارم حالشون خوب باشه. اینم امیدوارم هر چی از دستشون برمیآد برای اصلاح بازی انجام بدن.
داستان، همراهها و دنیای بازی اول رو واقعاً دوست داشتم و این بازی هم دوباره همهی اون ویژگیها رو داره. اما تغییرات گسترده توی سیستم مبارزات اصلاً خوب نیست. یه سیستم عجیب و غریب نیمهنوبتی ولی در عین حال تاکتیکی و زنده آوردن که اصلاً بازی کردن باهاش کیف نمیده. سیستم مبارزات اکشن بازی اول خیلی بهتر بود و مبارزات این نسخه باعث شده بازی کردن تبدیل به یه عذاب بشه. اینکه یه گزینه برای شکستناپذیر شدن گذاشتن، خودش یه هشدار بزرگه که نشون میده سازندهها دیگه بیخیالِ جذاب کردنِ مبارزات شدن.
هر از گاهی برمیگردم سراغ بازی تا یه کم داستانش رو پیش ببرم، ولی هر بار که وارد یه سکانس مبارزه میشم، کل لذت بازی رو برام میگیره؛ واسه همین احتمالاً دیگه زیاد بازیش نمیکنم.
نقد نسخه دسترسی زودهنگام ۰.۲
به عنوان کسی که بازی اول گریدفال رو بازی کرده و عاشقش شده بود، خیلی کنجکاو بودم ببینم دنباله داستان قراره کجا بره. گریدفال: د دنیاین ورلد هنوز توی مرحله دسترسی زودهنگامه و این موضوع کاملاً توی بازی حس میشه؛ باگهای زیادی هست و بعضی از سیستمها فعلاً ناقصن یا کلاً وجود ندارن. البته خب، توی این مرحله انتظار چنین چیزهایی میره و با این حال، زیربنای بازی امیدوارکننده به نظر میرسه.
داستان تا اینجا جذابه و ارتباط نزدیکی با بازی اول داره و حتی بعضی از شخصیتهای قبلی (از جمله مادرتون) هم برگشتن. بازی در واقع یه پیشدرآمده که اتفاقاتش درست قبل از نسخه اول میگذره، اما ظاهراً قراره به زمان بازی اول برسه. همراهان بازی پیشینه و شخصیتهای جالبی دارن که به جهانسازی بازی کمک میکنه. یه اشاره ویژه هم باید بکنم به صداپیشگیها که در کل عالی هستن.
مناطق بازی قشنگ طراحی شدن و حس و حال خوبی رو منتقل میکنن، ماموریتهای جانبی هم اونقدری متنوع هستن که گیمپلی تکراری نشه. سیستم مبارزات هنوز یه کم خام و نپختهست، اما تنوع مهارتها اونقدری هست که بازی رو جذاب کنه و اجازه بده برای هر مبارزه استراتژی خاص خودت رو بچینی؛ امیدوارم با ادامه روند توسعه، این بخش بهتر بشه.
در مجموع، با اینکه کاملاً معلومه بازی هنوز در حال ساخته شدنه، ولی دارم از تجربه گریدفال: د دنیاین ورلد لذت میبرم. اگه بازی اول رو دوست داشتید، این دنباله همون جذابیت و پتانسیل رو داره، فقط یادتون باشه که چون دسترسی زودهنگامه، طبیعتاً با کلی باگ و قابلیتهای ناقص همراهه.
مشتاقم ببینم با پیشرفت مراحل توسعه، هم داستان و هم خود بازی چطوری پیش میرن.
وقتی برای اولین بار داشتم نقد مینوشتم (که پایینتر ذخیرهاش کردم)، بازی هنوز منتشر نشده بود. اون موقع حسابی بهش پریدیم، ولی برای اینکه امیدواریم رو حفظ کنم، نقد رو با این جمله تموم کردم که اگه لودویگ گی نباشه، به بازی امتیاز مثبت میدم.
خب، زنم بازی رو تا آخر رفت و الان داره قسمت اول رو دوباره میگذرونه تا حالش جا بیاد. با اینکه هیچ داستان عاشقانهای برای لودویگ نشون ندادن، ولی خوشبختانه به هیچ شخصیت مردی هم علاقه نشون نداد. هرچند سیبیلا و آلویدا عملاً خودشون رو انداخته بودن بغل بینامونشان. یعنی میخوام تاکید کنم: لودویگ گی نیست!
ولی این موضوع بازی رو نجات نمیده. متاسفانه «مدیریت بهینه» باعث شد توسعه بازی نابود بشه. بازی خام و پر از باگ منتشر شد. داستانش هم پیشپاافتاده و کسلکنندهست؛ هر چی بدبختی هست رو انداختن گردن یه ژنرال از «اتحاد پل»؛ برای اینکه بودجه بگیریم و به «تیر-فرادی» برگردیم، فقط کافیه یه ماموریت ساده از پرنس «انجمن تجاری» انجام بدیم؛ «تلمیا» هم که عملاً تو بازی حضور نداره. دراماتیک بودن خطوط داستانی شخصیتها هم جای بحث داره. «دوستیهای یهویی» و «تنوعطلبی اجباری» و اینجور چیزها، عقل و منطق رو به حاشیه رانده.
فقط تصور کنید اگه برای گرفتن بودجه از «دو وسپ»، مجبور بودید سیبیلا رو به عنوان کنیز بهش بدید؛ اون وقت یه چرخش داستانی درست و حسابی میشد، یه انتخاب سخت و غیراخلاقی. ولی نه، حتی آدمکشهایی که دنبال سیبیلا هستن هم مربوط به اون نیستن.
حالا اگه با قسمت اول مقایسه کنیم، میبینیم که ارکان اصلی بازی بدتر شدن؛ گرافیک (چون لگ داره و لود نمیشه) و داستان (که سطحی شده). گیمپلی... نمیدونم چی بگم، میشه بازی کرد و تمومش. تنها پیشرفتی که میبینم موزیکشه. تو قسمت اول خوب بود، ولی تو دومی واقعاً خیرهکنندهست.
در نهایت، بازی شکست خورده و برای همین امتیاز منفی میدم. حیف شد، دلم میخواست یه ادامه درست و حسابی برای این داستان میدیدم.
***
بخش قدیمی
البته هنوز برای یه نقد جدی زوده، ولی نظرم رو درباره اون بخشی که تا الان بازی کردم میگم.
دلم میخواست این بازی رو توصیه کنم، ولی متاسفانه الان بیشتر شبیه «ویلگارد» شده تا «دراگون ایج». بیش از حد بوی «ووکیسم» میده.
مثلاً از همون شروع، موقع ساخت شخصیت، جنسیت برای دیالوگها (زن/مرد)، صدا (زن/مرد) و فیزیک بدن (۹ مدل زن/۹ مدل مرد) رو جداگانه انتخاب میکنید. هر کدوم مستقل از هم هستن، طوری که فقط گزینه «نامشخص» کم بود تا سه تا گزینه متفاوت رو ترکیب کنیم.
زنم یه شخصیت زن ساخت، ولی تنظیمات جنسیت دیالوگهاش به هم ریخت و همه بهش میگفتند «بینامونشان» (با ضمیر مذکر). مجبور شد کل پرولوگ رو دوباره بازی کنه تا این سوءتفاهم رو درست کنه.
همین که از جزیره میزنید بیرون، یه عالمه همراه میریزن سرتون؛ اول سه تا زن و یه مرد، بعدش یه زن دیگه. من از جمع زنها بدم نمیاد، ولی سه تا همراه زن تو یه صحنه، حتی با توجه به دینامیک داستان و فارغ از بحثهای جنسیتی، زیادهرویه. ولی اگه بخوایم روی توزیع زن و مرد حساب کنیم، با حضور نیلان نسبت ۲ به ۴ هست که یه جورایی مشکوکه. ولی خب، بگذریم.
دیالوگها هم پر از شعارهای مدرنه. آلویدا ما رو (که اصلاً نمیشناختیمش) از بردهفروشها نجات میده چون «این کار اشتباهه» و بعدش کلی عذرخواهی میکنه که ما رو تو کشتیش به عنوان برده میبردن. سافیا به ما (که غریبهایم) درباره خطرات هشدار میده چون به کسایی که خطر رو میسازن اعتماد نداره. «ناوتها» هم از اینکه ما تو دادگاهشون تبرئه شدیم کلی خوشحالن؛ آخه یه مشت وحشی غریبه چه اهمیتی برای اونا داره؟
از یه طرف، انگیزههای شخصیتهایی که قراره همراه ما بشن جالبه؛ مثلاً بیحوصلگی اشرافی سیبیلا عالیه! ولی این حس لزجِ «دوستیهای یهویی» ول نمیکنه و با هر پیچ و خم داستان شدیدتر میشه. یه جوری سعی میکنن ژنرال کورناز رو به مقام والایی برسونن و کسی که علیه اون میجنگه، زنش هست که از جاهطلبیهای شوهرش خوشش نمیاد. خیلی عجیبه. من امیدوار بودم مجموعهای از داستانهای کوچیک در حد «دزدیدنتون و حالا برگردید خونه» باشه، نه خرابکاری علیه امپراتور آینده قاره؛ آخه ما چه ربطی به اون داریم؟
از نظر فنی بازی هنوز خامهست و باگهای زیادی داره، ولی اینا درست میشه. اما این «ووکیسم» از همین اول خودش رو نشون داده و واقعاً تأسفباره. مدِ این روزها میگذره، ولی بازی میمونه. لطفاً یه کم فضای دارک و جدی به این دوستیهای ساختگی اضافه کنید.
سیستم مبارزات کلاً بازی رو برای من خراب کرد؛ باعث شده بازی کند و کسلکننده بشه و حس میکنم آزادی عمل آدم برای حرکت و جاخالی دادن رو محدود کرده. گزینههای شخصیسازی هم محدوده و اصلاً اون بازیای نیست که ۵ سال پیش ازش لذت میبردم. پیشنهاد میکنم قبل از خرید، یه نگاهی به گیمپلی و مبارزاتش توی یوتیوب بندازید، چون اگه میدونستم سیستم مبارزاتش این شکلیه، احتمالاً تو وضعیت فعلی هرگز نمیخریدمش.
دلم برای استودیو اسپایدرز میسوزه، چون سالهاست از بازیهاشون لذت میبرم، ولی شرط میبندم خودشون هم الان از فروختن استودیو به ناکون پشیمون باشن؛ مخصوصاً بعد از اون تعدیل نیروهایی که چند ماه پیش اتفاق افتاد، در حالی که طبق گزارشها ناکون بهشون قول داده بود همچین اتفاقی نیفته. بازی توی حالت دسترسی زودهنگام واقعاً افتضاحه (بهینهسازیش داغونه و باگهای خفن داره که بازی رو از کار میندازه)، اون هم در حالی که کمتر از یک سال برای تموم کردنش وقت دارن؛ طبق گفته بعضی خبرنگارها و اینسایدرها کلاً ۷ یا ۸ ماه فرصت دارن. با وجود اینکه بازی هنوز در مراحل اولیه است، ولی توی وضعیت فعلی اصلاً نمیتونم پیشنهادش کنم و فکر نمیکنم تهش به جای خوبیه برسه. من اسپایدرز رو مقصر نمیدونم، مقصر اصلی ناکونه؛ اسپایدرز قبل از اینکه اینا بیان، داشت پشت سر هم بازیهای باکیفیت میساخت.
امیدوارم استودیو دوباره خودش رو پیدا کنه و گریدفال: د دنیای در حال مرگ موقع انتشار بترکونه، ولی متأسفانه فکر نمیکنم این اتفاق بیفته، مگر اینکه بازی بیشتر عقب بیفته.
بازی با یه باگ خفن منتشر شده که کلاً بازی رو میکوبه و نمیذاره توی داستان پیش برید. صبر کنید تا چند تا پچ دیگه بیاد و درست بشه، هرچند اصلاً مسخرهست که مجبور باشم این رو بگم. یه بازی باید موقع عرضه کاملاً سالم باشه و بشه تا تهش رفت.
همون گریدفال اول رو بازی کنید؛ هم بازی بهتریه و هم مبارزاتش خیلی بهتره. اینکه کل بازی رو تغییر دادن و یه سیستم مبارزه کاملاً متفاوت آوردن که هیچکس نمیخواست، بازی رو نابود کرده. فقط از قسمت اول لذت ببرید. این یکی اصلاً ارزش وقت گذاشتن نداره.
از بازی اول واقعاً لذت برده بودم، ولی سیستم مبارزات این نسخه اصلاً اون چیزی نبود که انتظار داشتم. حس میکنم حتی نمیتونم بازی کنم چون از این سیستم مبارزات جدید کلافه شدم. شخصاً دلم نمیخواد هیچ نسخهای از این سیستم توی بازی بمونه، یا حداقلش این باشه که اختیاری باشه و محور اصلی مبارزات نباشه.
نقدهای بیشتر بهزودی۳۳ نقد دیگر در حال ترجمه به فارسی است و بهزودی همینجا اضافه میشود.
داستان بازی
داستان بازی گریدفال: دنیای در حال زوال سه سال پیش از وقایع نسخه اول و ماجراجوییهای دی ساردت آغاز میشود.
این بار شما در نقش یکی از بومیان تیر فرادی بازی میکنید که به اجبار از جزیرهاش رانده شده و به قاره گاکان، سرزمین استعمارگران، منتقل شده است. در این دنیای کهن که جنگزده است و طاعون مالیخور و دسیسههای سیاسی جناحهای مختلف آن را به زانو درآورده، باید آزادی خود را بازپس
ادامهٔ خلاصه
بگیرید و سرنوشتتان را به دست بگیرید. شما میتوانید با تکیه بر دیپلماسی، زیرکی یا نبرد و با کمک متحدانی که مییابید، جلوی جاهطلبیهای مردی را که قصد فتح جهان را دارد بگیرید؛ کسی که توطئههایش میتواند به معنای نابودی این قاره و جزیره شما باشد.
یک بار دیگر دنیای منحصربهفرد گریدفال را با کاوش در قاره قدیمی تجربه کنید! از اولیما، شهر ستارگانِ اتحاد پل، تا سواحل اکسانتیس سفر کنید و اسرار این سرزمینهای باستانی را برملا سازید. با تمام جناحهایی که کنترل این ملتها را در دست دارند آشنا شوید و در میان جریانهای خروشان توطئهها و دسیسههای آنها راه خود را پیدا کنید.
شخصیت خود را خلق کنید و متحدانی برای تیمتان بیابید. در ماموریتهایشان به آنها کمک کنید، رازهایشان را کشف کنید و آنها را به دوست، رقیب یا حتی معشوق خود تبدیل کنید. علاوه بر تجهیز آنها به سبک دلخواهتان، میتوانید در هنگام نبرد کنترل آنها را نیز در دست بگیرید.
در تجربهای عمیقتر از یک بازی نقشآفرینی غوطهور شوید؛ جایی که هر انتخاب بر مسیر ماجراجویی شما اثر میگذارد و دیپلماسی، بازی با احساسات دیگران، نفوذ و مبارزه، همگی مسیرهایی ممکن برای رسیدن به اهداف شما هستند.