وقتی یه بازی موقع اجرا، تنظیمات صدای کلیش روی ۵۰ درصد باشه، میفهمی که با یه بازی درست و حسابی طرفی. ۱۰ از ۱۰
The Robبازیکن
نقدهای بازیکنان
برخی از نقدها
مرتبسازی
مفیدترینمثبتها اولمنفیها اول
فیلتر نظر
همهتوصیه میکنندتوصیه نمیکنند
توصیه میکند۲۵۹٫۲ ساعت بازی@atReview
خیلی از پلیرهای خارجی فکر میکنن ما چینیها داریم دستهجمعی امتیاز پایین میدیم تا بازی رو مجبور کنیم با سلیقهی ما راه بیاد، نه اینکه واقعاً دغدغهی بالانس بازی رو داشته باشیم. خب، پس بیاید بازی رو پیش ببریم؛ از همین لحظه هر تغییری بدن من موافقم و به هر سوالی دربارهی درجهی سختی هم جواب میدم: «خیلی آسونه». حالا ببینیم آخرش کی زودتر کم میاره.
دلیل اینکه فعلاً امتیاز منفی دادم این نیست که «بازی سخته»، بلکه حس میکنم سازندهها دارن با این مدل بالانس کردنشون، بازی رو به سمتی میبرن که هر لحظه کسلکنندهتر بشه.
اول اینکه، انگار تیم سازنده بیش از حد به اعداد و ارقام تکیه کرده و اصلاً سعی نکردن دلیل پشت این دادهها رو تحلیل کنن.
یه مثال بارزش اون اتفاق قارچه. گزینه الف اینه که ۲۰ واحد سلامتی بگیری ولی توی راند اول دو تا کارت کمتر بکشی؛ گزینه ب اینه که ۱۵ واحد سلامتی از دست بدی ولی سه تا کارتت تصادفی آپگرید بشه. خیلی از بازیکنا گزینه ب رو انتخاب میکنن، اما نه لزوماً به خاطر اینکه گزینه ب خیلی قویه، بلکه چون تجربه گزینه الف واقعاً افتضاحه. توی خیلی از مبارزهها، وقتی راند اول دو تا کارت کمتر میکشی، کلاً ریتم بازی به هم میریزه و حتی ممکنه توی وضعیت خطرناکی بیفتی. بازیکنا گزینه ب رو انتخاب میکنن چون بین دو تا بدبختی، این یکی کمتر اذیت میکنه.
اما سازندهها وقتی دیدن نرخ انتخاب گزینه ب خیلی بیشتر از الفه، تصمیم گرفتن گزینه ب رو نرف (ضعیف) کنن و به جای سه تا کارت، دو تا رو آپگرید کنه. به نظر من این بدترین روش برای بالانس کردنه. نرخ انتخاب بالا لزوماً به معنی این نیست که اون گزینه بیش از حد قویه، بلکه ممکنه نشون بده گزینه دیگه اونقدر رو اعصابه که کسی نمیخوادش. اگه فقط به اعداد ظاهری نگاه کنید و نفهمید بازیکن چرا این انتخاب رو کرده، تهش میرسید به جایی که هر چیزی رو که بازیکن نسبتاً باهاش کنار اومده بود ضعیف میکنید و در نهایت خودِ اون اتفاق رو تبدیل به یه تجربه ناخوشایند میکنید.
دوم اینکه، طراحی بعضی از باسها به جای اینکه «چالشبرانگیز» باشه، «محدودکننده» است.
بیزارترین مثال برای من «دروازه» است. این باس فقط مهارت یا تصمیمگیری لحظهای بازیکن رو نمیسنجه، بلکه عملاً خیلی از استراتژیهای ساخت دک رو میبنده. کلی دک که میتونستن یه چرخه کوچک بسازن، کمکم رشد کنن و ترکیبهای جالبی ایجاد کنن، به خاطر وجود «دروازه» مجبورن بیخیالش بشن. پیامی که بازی به بازیکن میده این نیست که «میتونی ترکیبهای مختلف و جالب رو امتحان کنی»، بلکه اینه که «باید همیشه کارتهایت پایدار باشن، همزمان هم بتونی حمله کنی و هم دفاع، و نباید بیش از حد به یه مکانیسم خاص وابسته باشی».
این مدل طراحی باعث میشه بازیکن موقع انتخاب کارت، به جای اینکه دنبال کارت «جالب» باشه، دنبال کارت «مفید» بگرده. اینجوری کمکم فضای خلاقیت توی ساخت دک از بین میره.
مخصوصاً توی درجه سختی ۱۰، اگه همزمان با «نمونه آزمایشگاهی» و «دروازه» روبرو بشی، تجربه بازی کاملاً تکهتکه میشه. جلوی «نمونه آزمایشگاهی» باید قدرت ضربه لحظهای بالایی داشته باشی تا با کشیدن کارتهای مهارت، دمیج اون زیاد نشه و بتونی توی فاز سوم که محافظت بدون جسم داره، توی راند درست ضربه بزنی؛ اما جلوی «دروازه»، بازی اجازه نمیده فضای رشد یا چرخه کارت داشته باشی. وقتی این محدودیتها روی هم میافتن، حس نمیکنم طراحی بازی «هوشمندانه» است، بلکه حس میکنم بازی داره من رو مجبور میکنه فقط از یه مسیر خیلی باریک و «درست» برم.
سوم اینکه، جامعه بازیکنای نسخه دوم با نسخه اول فرق کرده، اما انگار سازندهها هنوز دارن با دیدگاه نسخه اول بازی رو میسازن.
نسخه اول «اسلی د اسپایر» در ابتدا تعداد بازیکن کمتری داشت و بیشتر توی جامعه بازیکنای سختگیر (هاردکور) بود که دنبال بالانس مطلق، نرخ برد پایین و چالشهای سخت برای حرفهایها بودن؛ خب این مسیر قابل درکه. اما نسخه دوم دیگه یه اثر «محبوب و همهپسند» شده و کلی بازیکن جدید، بازیکنهای تفننی و علاقهمندان معمولی به بازیهای کارتی واردش شدن.
من نمیگم بازی باید ساده بشه یا نباید درجه سختی بالا داشته باشه. منظورم اینه که بازی باید برای انواع مختلف بازیکنها جا داشته باشه. درجه سختی بالا میتونه سخت باشه، اما تجربه معمولی نباید فقط در خدمت نرخ بردِ تعداد کمی از بازیکنای سطح بالا باشه. یه بازی کارتمحورِ روگلایک خوب باید کاری کنه بازیکن بگه «این دک خیلی جالبه، میخوام امتحانش کنم»، نه اینکه توی هر قدم مجبور باشه از خودش بپرسه «آیا عدد و رقم این کارت به اندازه کافی درست هست یا نه».
در ضمن، به عنوان یه بازیکن چینی، امیدوارم سازندهها به بازخوردهای جامعه چینی بیشتر اهمیت بدن. بازیکنای چینی سهم زیادی در پخش و محبوبیت نسخه اول داشتن و حالا که نسخه دوم جامعه بازیکنای بزرگتری داره، نباید تجربه بازی رو فقط از طریق اعداد خشک و خالی یا دیدگاه چند تا بازیکن هستهدار تحلیل کنن.
در مجموع، ناامیدی من از «اسلی د اسپایر ۲» به خاطر سخت بودنش نیست، بلکه به خاطر اینه که داره «محدودتر» میشه. بالانس کردن فقط نگاه کردن به نرخ انتخاب نیست و طراحی باسها هم نباید فقط فضای ساخت دک رو تنگ کنه. اگه آپدیتهای آینده هم با همین دید پیش بره، میترسم بازی از «تشویق به ساخت دکهای جالب» تبدیل بشه به «مجبور کردن بازیکن به پیدا کردن چند تا جواب درست».
آخه چرا دارید به بازی بمب ریویو میزنید؟؟؟ پچ بالانس اونقدرها هم بد نیست، بازی هنوزم سر کیفه، تازه بازی توی دسترسی زودهستهست و طبیعتاً باید منتظر کلی تغییر توی بالانس باشید. تازه این پچ اصلاً روی نسخه اصلی نیست و فقط برای تست توی بتای بازیه. هر چی ریویو منفی جدید میبینید که از بالانس نالیدن رو نادیده بگیرید.
اصلاحیه: فکر نمیکردم این نوشتهم بشه ریویوی اول استیم. وقتی این رو نوشتم، از اینکه خیلیا داشتن از راهی که به نظرم غلط بود بازخورد میدادن کلافه شده بودم و سعی کردم بدون اینکه خیلی ادبی و شیک بنویسم، جلوی این جریان رو بگیرم. هنوزم معتقدم استفاده از ریویوهای استیم راه درستی نیست، چون ممکنه به اعتبار بازی ضربه دائمی بزنه و در نتیجه انگیزهی سازندهها رو برای کار روش بگیره، چون من عاشق این بازیام. با این حال، میفهمم وقتی سازندهها یه تغییر بد میدن آدم کلافه میشه. به نظرم دلیل این اتفاق اینه که بخش زیادی از پلیرها دیدگاه متفاوتی نسبت به سازندهها دارن که بازی چطور باید باشه، مخصوصاً سر بحث دکهایی که مدام اینفینیت میشن. یه وقتهایی پیش میآد که سازندهها بالانس رو بد تغییر میدن، یه وقتهایی هم تغییرات اولش به مذاق ما که به یه سبک خاص عادت کردیم خوش نمیاد، ولی در نهایت باعث میشه محصول بهتری تحویل بگیریم. یادتون باشه اسلی د اسپایر ۱ دو سال توی دسترسی زودهسته بود تا بالاخره رسماً منتشر شد، در حالی که اسلی د اسپایر ۲ هنوز سه هفته هم نشد که وارد دسترسی زودهسته شده. بیاید صبور باشیم و به سازندهها فرصت بدیم تا دنبالهای بسازن که در حد انتظارات پلیرها باشه.
شروع بازی.
گرفتن کارتهای خفن.
حس شکستناپذیری.
مردن به خاطر یه اتفاق احمقانه.
۱۰ ثانیه زل زدن به صفحه.
شروع یه راند جدید.
فقط یه راند دیگه.
یکی دیگه.
یکی دیگه.
یکی دیگه.
عاشق این بازیام. روی استیم دک هم عالی اجرا میشه. حتی سر کار هم بازیاش کردم، ای وای.
دلم برای پنج تا از بهترین کارتهای جنگجو تنگ شده: استقامت (که دیگه نیست)، آغوش تاریکی (که ارتقاش داده بودم)، فساد (که نسخهی باستانیش رو داشتم)، موج تکانهای (که بازش کرده بودم) و درو مرگ (که کلاً حذف شده).
آنتونی راند اول یه عالمه نقد منفی میگیره، راند دوم هر چی نقد مثبت میگیره خودبهخود مصرف میشه، راند سوم اصلاً نمیتونه نقد مثبت بگیره و راند چهارم هم به ازای هر نقد منفی که میگیره، یکی از نقدهای مثبتش کم میشه.
طراحای بازی باید حتماً خودشون بازی کنن. وقتی لوپهای کوتاه رو ضعیف میکنی، من ازت میپرسم پس بالانس اعداد و ارقام کجاست؟ یعنی واقعاً انتظار داری با یه کارت ۳ هزینهای برم جلوی دشمنای پرده سوم که میانگین شروعشون ۳۰ـه وایستم؟
راستی، در واقع میخواستم نظر مثبت بدم، ولی دهمین باری بود که سیستم نظر مثبت رو میبلعید و در نهایت فقط همین نظر منفی موند.
————
اینکه میگید یه هفته شد دو هفته، یعنی دو هفته طول میکشه تا کار یه هفته رو انجام بدید؟ هر وقت متغیرهای پرده دوم و سوم و اون پرده چهارم رو ارائه دادید، اون وقت به تغییر دادن این امتیاز فکر میکنم.
این نقد منفی، برخلاف تصور سازنده و یه سری از گیمرهای غربی، یه واکنش احساسی و یهویی نیست؛ بلکه نتیجهی ۱۶۰۰ ساعت تجربه در نسخهی اول و ۱۷۰ ساعت بازی در نسخهی دومه و یه ارزیابی واقعبینانهست. شخصاً امیدوارم هر کسی که به آیندهی این بازی اهمیت میده، به نسخهی فعلی نمره منفی بده. شاید این کار نظر اون نژادپرستهای متکبر رو تغییر نده، اما حداقل به سازنده یادآوری میکنه که باید مسیر درست رو بره.
اسلی د اسپایر ۲ از اون بازیهاییه که یه سینی پر از تخممرغ میذاره جلوت و میگه «باید همهشو بخوری»؛ آدمهای ترسو هم گریه میکنن و میگن آخه این همه تخممرغ زیاده.
بازی رو گرفتن و دو برابرش کردن.
همون اسلِی دِ اسپایر هست، فقط حالا شده ۲.
هر چی تو اسلِی دِ اسپایر بود رو تصور کن، بعد ضربدر ۲ کن. این بازی دقیقاً همینه.
۱۰/۱۲ (به خاطر اون ۲ اضافه)
اگه تهیهکننده یه بازی، یه میمون باشه که حافظه نداره، بازی خودش رو بازی نکنه و بخواد با دزدیدن زحمات پلیرها بازی بسازه، نتیجهاش میشه همین نسخه ایای از اسلِی دِ اسپایر ۲. منطقیه که نسخه اول شکست بخوره و به نظر میرسه نسخه دوم هم همین مسیر رو میره. هر کی نخریده نخره، هر کی هم خریده اگه میتونه پسش بده. اگه یه وقت اون میمون اتفاقاً یه شاهکار در حد شکسپیر زد، اون موقع برای خریدنش دیر نیست.
خیلی خوشدسته، ولی به نظرم بیش از حد سادهست. امروز ظهر ۱۰ بار پشت سر هم سطح «تاج و تخت» رو رد کردم؛ حس میکنم اعداد و ارقام باسها و هیولاهای معمولی و قوی همهشون کمه، پیشنهاد میکنم همه رو دو برابر کنن. از طرفی مکانیسم باسها هم خیلی ابتداییه؛ پیشنهاد میکنم «موبو» تا طبقه ۱۵۰ لیز بخوره، «دروازه» تو فاز اول مستقیم روی کارتها «پوچی» و «هزینه» بندازه، «ملکه» روی همه کارتهای دست «زنجیر» بذاره و «نمونه آزمایشگاهی» تو فاز اول ۷۰۰ تا خون داشته باشه و هر کارتی که زدیم ۲۰ واحد «قدرت» بگیره. خون اولیه بازیکن هم خیلی زیاده و تعداد کارتهای دست کمه؛ پیشنهاد میکنم با ۱۰ تا خون شروع کنیم و ۲۰ تا کارت «بلای پیشرفته» تو دستمون باشه.
یه نظر مثبت میدم، ولی اثرش از نوبت بعد شروع میشه. یه نظر پنج ستاره میدم، ولی به ازای هر کلمهای که مینویسم یه ستاره کم میشه. هر نظر مثبتی که بدی مصرف میشه و توی این نوبت اجازه نداری نظر مثبت بدی.
از همین الان از این اعداد و ارقام کارتها لذت ببرید، چون توی نسخه نهایی قطعاً همه رو نرف میزنن و ضعیف میکنن. هر چی زودتر بخرید، بیشتر حالشو میبرید و تمام.
امروز ۱۷ جولایه و از وقتی اسلِی دِ اسپایر ۲ تو ماه مارس منتشر شد، چهار ماه گذشته. تو این چهار ماه، بازی چه آپدیتی داشته؟ جواب اینه: به جز گرافیک، یه باس و ورکشاپ، هیچی. نه طبقه جدید اومده، نه مردم باستانی جدید، نه شخصیت جدید. کل تیم سازنده به جز تیم گرافیک، یه مشت بیعرضهان. اون آپدیتهای بالانس هر دو هفته یکبار رو میشه تو دو سه ساعت انجام داد؛ بقیه وقتشون رو هم دارن راحت لم دادن و پول میگیرن.
اولین بار بود که با یه بازی کارتبازی برخورد میکردم که نمیذاره کارت بازی کنی. طراحی باسهاش اونقدر عالیه که منو یاد اون روزای تلخی انداخت که حتی اجازه نداشتیم توی سطل آشغال آشغال بریزیم.
شاید حرفم تند باشه، ولی جامعه کاربرا تو چین خیلی سرتر از موشهای ردیت، توییتر و یوتیوب هستن؛ امیدوارم آنتونی خودش بیاد و پستها رو بخونه و به پیشنهادها گوش بده. مشکل ایای الان اصلاً سرِ چند تا عدد و رقم توی کارتها نیست، بلکه بالانس بین مکانیسمهای اصلی بازی واقعاً افتضاحه. تعداد هیولاهای عجیب و غریب و رو اعصاب خیلی زیاده و تو مراحل بالا، اکثر اوقات داشتنِ اعداد بالا اصلاً در برابر شانس و اقبال جواب نمیده. تو سرور تست هم انگار دارن عمداً سختش میکنن که یه وقت بازیکنها بیش از حد لذت نبرن؛ نمیدونم خودِ آنتونی تو استریمهای ای-۱۰ تا کدوم طبقه تونسته پیش بره؟ حتی نسخه اول هم همینطوری بود و با کمک جامعه کاربرا تکامل پیدا کرد، ولی اینکه نسخه دوم رو به این شکل تحویل بدن، واقعاً سخته که کسی بخواد پولش رو بده.
همین الانشم عاشق این بازی شدم.
هر چیزی که توی قسمت اول بود، اینجا ده برابر بهتر شده؛ شخصیتهای بیشتر، لور واقعی، پیشروی داستانی که باعث میشه آنلاک کردنها جذابتر و هر بار بازی کردن رضایتبخشتر بشه، موسیقی بیشتر و کلی دشمن، باس و اتفاقات جدید که همهشون توی حالت چندنفره با ۴ تا از رفیقات هم قابل بازیه.
راستی، گفتم که قیمتش دقیقاً همون قیمت قسمت اوله؟ اونم در حالی که محتوای خیلی بیشتری داره و استایل هنری جدید و زیبایی با انیمیشنهای روان داره. تازه فعلاً توی دسترسی زوده و قصد دارن محتوای باز هم بیشتری بهش اضافه کنن که اتفاقاً دیالسی پولی هم نیست؛ چیزی که این روزها توی صنعت بازی بهندرت میبینیم. اکثر سازندهها سال پیش این بازی رو در حالی که اصلاً اینقدر صیقلخورده نبود منتشر میکردن و بعداً برای اکتهای جدید و دیالسی چندنفره ۱۵ دلار میگرفتن.
به خودتون لطف کنید و یه شانس بهش بدید، قول میدم پشیمون نشید. کاملاً معلومه که مگاکریت عاشق بازیشونه چون معلومه چقدر براش وقت گذاشتن و مطمئنم شما هم عاشقش میشید.
کاش مرخصی میگرفتم تا میتونستم بیشتر بازی کنم. موفق باشید در نابود کردن برج، رفقا.
اگه بازی اول رو دوست داشتین، عاشق این یکی هم میشین. انیمیشنها و آرتورکها جدید شدن و تغییرات قابل توجهی هم توی کارتها، دشمنها و باسها داده شده. تا اینجا اضافه شدن مود چندنفره و کوآپ جذابترین بخش بازی برای منه.
با صمیمیترین دوستم مولتیپلیر بازی میکنم و واقعاً کیف میده؛ ساعتها پشت سر هم هم گپ میزنیم و هم بازی میکنیم. راستش این بازی واقعاً به زندگیم کمک کرده.
این بازی کارتی واقعاً کیف میده. من نزدیک ۶۰ سالمه و این تنها بازی روگلایتِ دکбилدینگیه که تا حالا بازی کردم. یه کم طول میکشه تا دستت بیاد و یادش بگیری، ولی فقط کافیه کارتها رو با دقت بخونی و از قبل برنامهریزی کنی. عاشق اینم که بازی انقدر رندوم و اتفاقیه که هر بار یه تجربه متفاوته. این هم که میتونم وارد بازیهای چندنفره بشم و با بچههام بازی کنم، خیلی عالیه.
معرکهست. خیرهکنندهست. من حتی حاضر بودم بچههام رو بسپرم دست این بازی.
ولی شوخی به کنار، به عنوان کسی که عاشق قسمت اول بود، همین چند ساعتی که هست، هر لحظهش منو شوکه کرده. اگه این نسخه دسترسی زوده، فکر کنم وقتی نسخه نهایی بیاد از حال برم.
راستش از نظر من، این بازی تقریباً از هر لحاظ نسبت به نسخه اول پیشرفت کرده. انیمیشنها، گرافیک، رویدادها و تنوع بازی خیلی بهتر شده. بخش چندنفره هم به نظر جذاب میاد (هرچند بالانس نیست، ولی خب همینش یه جورایی حال میده)، هرچند هنوز خودم امتحانش نکردم.
اما خب، بازی هنوز توی حالت دسترسی زودهنگامه و یه سری مشکلاتی داره. من انتظار این چیزا رو داشتم و مشکلی ندارم که برای حمایت از سازندهها، بازی رو همین الان بخرم و بازی کنم تا وقتی که باگها رو بگیرن، ولی خب جای بررسی هم جای خوبیه که به این موارد اشاره بشه.
خب... مشکلات فعلی و بخشهای ناقصش چی هستن؟
- بالانس بازی فعلاً لنگ میزنه. یه سری کارتها بیش از حد قویان و یه سری هم اصلاً به درد بازی نمیخورن. ولی خب دلیل اصلی دسترسی زودهنگام هم همینه.
- در آینده قراره برای اکتهای مختلف تنوع ایجاد بشه (فعلاً فقط اکت ۱ این قابلیت رو داره) و اکت ۴ هم اضافه میشه.
- بعضی از এলিটها و باسها اونقدرها پرداخت نشدن. اکثرشون عالیان، ولی بعضیهاشون فقط یه سری غولهای بیمغزن که فقط ضربات سنگینی میزنن و بس.
همه اینها مشکلات دوران دسترسی زودهنگامه. به نظر من اسلی د اسپایر ۲ نشون داده که قراره جانشین فوقالعادهای باشه و نسخه اول رو ارتقا بده. پس آره، قطعاً این بازی رو پیشنهاد میکنم.
درست مثل کاری که سازندههای مانستر ترین با نسخه دومش کردن، سازندههای این بازی هم دقیقاً همون کاری رو کردن که یه دنباله باید بکنه و واقعاً ترکوندن. گرفتن نسخه اصلی رو، یه دستکاری و روتوش کردن، کلی محتوا و خط داستانی جدید بهش اضافه کردن و اصلاً هم مانع حال کردن بازیکن نشدن. درجه سختیش دقیقاً مثل نسخه اوله، ولی حالا برای هر شخصیت کلی فرصت بیشتر هست تا بیلدهای مختلف رو امتحان کنی. یه شاهکار دیگه در راهه.
معرکهست، حتی تو حالت دسترسی زودهنگام. تازه قراره از اینم بهتر بشه.
اعتیادآور بودنش... واقعاً آدم رو میبلعه...
به موج نقدای منفی اخیر توجه نکنید. مگا کریت همینطور بازی رو دستکاری میکنه و بهترش میکنه. بهشون زمان بدید.
تا الان فقط یه بار بازی کردم. دقیقاً همون اسلی د اسپایر ۲ هست ولی بهتر. شاید بعضیا بگن این حرف تناقضه، چون آخه چطور میشه چیزی ساخت که از اسلی د اسپایر بهتر باشه؟ ولی اتفاق افتاد. واقعاً بهتر شده. بهترین بازی تمام دوران.
اسلی د اسپایر ۲ واقعاً جانشین لایقی برای نسخه اوله. ترکیب مکانیکهای قدیمی و جدید رو خیلی قشنگ پیاده کرده. جذابترین قابلیت جدیدش هم بخش چندنفرهست که تا چهار نفر رو پشتیبانی میکنه؛ هم خیلی روان اجرا میشه و هم واقعاً کیف میده.
با خیال راحت اسلی د اسپایر ۲ رو پیشنهاد میکنم! <۳
نقدهای بیشتر بهزودی۲۳ نقد دیگر در حال ترجمه به فارسی است و بهزودی همینجا اضافه میشود.
داستان بازی
بازی نمادین سبک کارتبازی و روگلایک بازگشته است. در اسلی د اسپایر ۲، دستهکارت منحصربهفرد خود را بسازید، با موجودات عجیب و غریب روبهرو شوید و آثار باستانی با قدرتهای عظیم را کشف کنید!