چون خودم روی نسخهی دانشجوییِ اولیهاش کار کرده بودم، بازی کردن سیمفونیا بعد از ۴ سال و دیدن اینکه چطور تبدیل به یه بازی کامل شده، برام خیلی احساسی بود. تیم سانی پیک واقعاً بهترین و کاملترین نسخهی ممکن رو ساختن و کلی از چیزایی که من در مورد بازیهای ویدئویی دوست دارم رو با هم ترکیب کردن: بخشهای پلتفرمینگِ دقیق و چالشبرانگیزی که نیاز داره چندین قابلیت رو همزمان به کار ببرید، اما در عین حال اجازه میده هر چند بار که لازم بود، بلافاصله دوباره امتحان کنید. منظرههای خیرهکنندهای که میشه توشون غرق شد و رازهای پراکنده رو پیدا کرد. موسیقیای که آدم رو کاملاً منقلب میکنه. ته بازی داشتم گریه میکردم. موقع بازی کردن، چند تا از محیطهایی که توی نسخهی دانشجویی کمک کرده بودم طراحیشون کنم رو شناختم؛ خوشحالم که بعضی از ایدههایی که روشون کار کرده بودم باقی موندن و حتی بعضی از چیزایی که اون موقع وقت پیادهسازیشون رو نداشتیم، توی نسخهی نهایی جای گرفتند!
۲
۱
۱
۱
۱





