رایانه ·ماجراجویی، هیجانی، معمایی، ترسناک

سرگردان

The Drifter
۹۷٪ امتیاز کاربران · بازیکنان · ۴٬۹۵۲ رأی
«

توی این بازی نقش میک کارتر رو بازی می‌کنید؛ یه ولگرد که معلومه هفته‌های خیلی بدتری رو هم گذرونده. نه شغلی داره، نه برنامه‌ای و نه حتی لباس تمیزی. در واقع دارید نقش مردی رو بازی می‌کنید که کل زندگیش توی یه کیسه خرید جا می‌شه. توی قطاری بیدار می‌شید، انگار زندگیتون یه جایی بین دیروز و امروز از ریل خارج شده؛ شایدم خیلی زودتر. بلافاصله متوجه می‌شید که میک هر چیزی رو طوری روایت می‌کنه که انگار وسط یه رمان جنایی و خشن گیر کرده. اون فقط یه در رو باز نمی‌کنه، بلکه روایت می‌کنه: «در رو هل می‌دم. تکون نمی‌خوره. طبق معمول.» انگار همیشه داره نقش زندگی خودش رو بازی می‌کنه، حتی وقتی هیچ اتفاق خاصی نمی‌افته و من عاشق این سبک شدم. صداپیشگی بازی فوق‌العاده‌ست و بخش بزرگی از تجربه بازی رو می‌سازه. هر دیالوگی کاملاً طبیعی به نظر می‌رسه؛ واقعاً حس می‌شه بازیگرها می‌دونستن این شخصیت‌ها کی هستن و فقط یه سری متن رو از روی صفحه نخوندن. اجرای نقش میک به‌خصوص خیلی قویه. دمش گرم! لحن خشک و کنایه‌های خسته‌اش باعث شد شخصیتش برای بازی کردن خیلی جذاب باشه. از همون اول، حس و حال «ولگردی» باعث می‌شه حس کنید کسی هستید که از دنیا پرت شده و یه جوری کج و کوله بهش برگشته. بازی روی این حسِ «ناخواسته بودن» و «جا نداشتن» دست گذاشته و واقعاً جواب داده. شما قهرمان نیستید؛ فقط یه بی‌خانمانید که سعی می‌کنه از دردسرهایی که سراغش اومده جون سالم به در ببره. اما کم‌کم داستان به سمت چیزهای عجیب‌وغریب‌تر می‌ره. اولش فکر می‌کنید فقط کسی هستید که توی زمان اشتباه، جای اشتباهی بوده، اما کم‌کم می‌فهمید که این فقط یه داستان خشن درباره یه آدم ته‌دیگی نیست. معماها به سبک لاوکرافتی و دلهره‌آور می‌شن، اونم به یه روش خیلی درست. نه با جامپ‌اسکیر، بلکه شما رو کم‌کم می‌کشه توی فضای داستان تا یهو می‌بینید بدجوری درگیر شدید. چیزی که واقعاً غافلگیرم کرد، تاثیر عاطفی پایان‌بندی بازی بود. بعد از اون همه تنش، پارانویا و وحشت عجیب... بازی خیلی آروم به سمت «عشق» می‌ره (البته نه به شکل لوس و کلیشه‌ای). هر دو طرف داستان توسط عشق پیش می‌رن؛ هم قهرمان و هم شرور. مسیرهای متفاوت، اما مشکل یکسان. عشق هم دلیل شروع اتفاقاته و هم دلیل پایانشون. بدون اینکه مستقیم به روتون بیاره، کل اتفاقات قبلی رو بازتعریف می‌کنه. یه جورایی، حتی برای شخصیت شرور هم تاثیرگذاره. احتمالاً تا الان متوجه پیکسل‌آرت بازی شدید. فقط می‌تونم بگم: بله، بله، بله! گرافیک پیکسل‌آرت از اول تا آخر فوق‌العاده‌ست. هر محیطی با دقت طراحی شده و هنرمندها دقیقاً می‌دونستن چطور از نور و رنگ برای ایجاد حس و حال محیط استفاده کنن. هرچند، لحظات زیادی هست که بازی به جای انیمیشن، صفحه رو سیاه می‌کنه تا اتفاقات رو روایت کنه. بیشتر اوقات این روش جواب می‌ده، چون ریتم بازی رو تند نگه می‌داره و اجازه می‌ده تخیل شما جای خالی رو پر کنه. اما توی چند تا صحنه کلیدی، دلم می‌خواست تصویر بیشتر بمونه؛ فکر کنم اگه اون لحظات رو می‌دیدیم، تاثیرش خیلی بیشتر می‌شد. استیم دک: برای استیم دک عالیه! کنترل‌ها کاملاً برای دسته طراحی شدن، نه مثل اون بازی‌هایی که بعداً به زور دکمه‌هاش رو برای دسته ست می‌کنن. اگه کلمه بهتری بلد نباشم، یه جور... سیستم هدف‌گیری دایره‌ای داره؟ فقط به من اعتماد کنید، یه روش خیلی هوشمندانه برای پیاده کردن سیستم «کلیک و اشاره» با دسته پیدا کردن که باعث می‌شه تعامل با محیط سریع و طبیعی باشه. شدیداً توصیه می‌کنم. اگه بازی‌های داستان‌محور با نویسندگی تیز و صداپیشگی خیره‌کننده دوست دارید، به احتمال زیاد از این بازی لذت می‌برید. امیدوارم کارهای بیشتری از این تیم ببینیم!

KAЯΞΞSH بازیکن
سرگردان
نقدهای بازیکنان

برخی از نقدها

مرتب‌سازی
مفیدترین مثبت‌ها اول منفی‌ها اول
فیلتر نظر
همه توصیه می‌کنند توصیه نمی‌کنند
توصیه می‌کند ۱۳٫۶ ساعت بازی@atReview

توی این بازی نقش میک کارتر رو بازی می‌کنید؛ یه ولگرد که معلومه هفته‌های خیلی بدتری رو هم گذرونده. نه شغلی داره، نه برنامه‌ای و نه حتی لباس تمیزی. در واقع دارید نقش مردی رو بازی می‌کنید که کل زندگیش توی یه کیسه خرید جا می‌شه. توی قطاری بیدار می‌شید، انگار زندگیتون یه جایی بین دیروز و امروز از ریل خارج شده؛ شایدم خیلی زودتر. بلافاصله متوجه می‌شید که میک هر چیزی رو طوری روایت می‌کنه که انگار وسط یه رمان جنایی و خشن گیر کرده. اون فقط یه در رو باز نمی‌کنه، بلکه روایت می‌کنه: «در رو هل می‌دم. تکون نمی‌خوره. طبق معمول.» انگار همیشه داره نقش زندگی خودش رو بازی می‌کنه، حتی وقتی هیچ اتفاق خاصی نمی‌افته و من عاشق این سبک شدم. صداپیشگی بازی فوق‌العاده‌ست و بخش بزرگی از تجربه بازی رو می‌سازه. هر دیالوگی کاملاً طبیعی به نظر می‌رسه؛ واقعاً حس می‌شه بازیگرها می‌دونستن این شخصیت‌ها کی هستن و فقط یه سری متن رو از روی صفحه نخوندن. اجرای نقش میک به‌خصوص خیلی قویه. دمش گرم! لحن خشک و کنایه‌های خسته‌اش باعث شد شخصیتش برای بازی کردن خیلی جذاب باشه. از همون اول، حس و حال «ولگردی» باعث می‌شه حس کنید کسی هستید که از دنیا پرت شده و یه جوری کج و کوله بهش برگشته. بازی روی این حسِ «ناخواسته بودن» و «جا نداشتن» دست گذاشته و واقعاً جواب داده. شما قهرمان نیستید؛ فقط یه بی‌خانمانید که سعی می‌کنه از دردسرهایی که سراغش اومده جون سالم به در ببره. اما کم‌کم داستان به سمت چیزهای عجیب‌وغریب‌تر می‌ره. اولش فکر می‌کنید فقط کسی هستید که توی زمان اشتباه، جای اشتباهی بوده، اما کم‌کم می‌فهمید که این فقط یه داستان خشن درباره یه آدم ته‌دیگی نیست. معماها به سبک لاوکرافتی و دلهره‌آور می‌شن، اونم به یه روش خیلی درست. نه با جامپ‌اسکیر، بلکه شما رو کم‌کم می‌کشه توی فضای داستان تا یهو می‌بینید بدجوری درگیر شدید. چیزی که واقعاً غافلگیرم کرد، تاثیر عاطفی پایان‌بندی بازی بود. بعد از اون همه تنش، پارانویا و وحشت عجیب... بازی خیلی آروم به سمت «عشق» می‌ره (البته نه به شکل لوس و کلیشه‌ای). هر دو طرف داستان توسط عشق پیش می‌رن؛ هم قهرمان و هم شرور. مسیرهای متفاوت، اما مشکل یکسان. عشق هم دلیل شروع اتفاقاته و هم دلیل پایانشون. بدون اینکه مستقیم به روتون بیاره، کل اتفاقات قبلی رو بازتعریف می‌کنه. یه جورایی، حتی برای شخصیت شرور هم تاثیرگذاره. احتمالاً تا الان متوجه پیکسل‌آرت بازی شدید. فقط می‌تونم بگم: بله، بله، بله! گرافیک پیکسل‌آرت از اول تا آخر فوق‌العاده‌ست. هر محیطی با دقت طراحی شده و هنرمندها دقیقاً می‌دونستن چطور از نور و رنگ برای ایجاد حس و حال محیط استفاده کنن. هرچند، لحظات زیادی هست که بازی به جای انیمیشن، صفحه رو سیاه می‌کنه تا اتفاقات رو روایت کنه. بیشتر اوقات این روش جواب می‌ده، چون ریتم بازی رو تند نگه می‌داره و اجازه می‌ده تخیل شما جای خالی رو پر کنه. اما توی چند تا صحنه کلیدی، دلم می‌خواست تصویر بیشتر بمونه؛ فکر کنم اگه اون لحظات رو می‌دیدیم، تاثیرش خیلی بیشتر می‌شد. استیم دک: برای استیم دک عالیه! کنترل‌ها کاملاً برای دسته طراحی شدن، نه مثل اون بازی‌هایی که بعداً به زور دکمه‌هاش رو برای دسته ست می‌کنن. اگه کلمه بهتری بلد نباشم، یه جور... سیستم هدف‌گیری دایره‌ای داره؟ فقط به من اعتماد کنید، یه روش خیلی هوشمندانه برای پیاده کردن سیستم «کلیک و اشاره» با دسته پیدا کردن که باعث می‌شه تعامل با محیط سریع و طبیعی باشه. شدیداً توصیه می‌کنم. اگه بازی‌های داستان‌محور با نویسندگی تیز و صداپیشگی خیره‌کننده دوست دارید، به احتمال زیاد از این بازی لذت می‌برید. امیدوارم کارهای بیشتری از این تیم ببینیم!

۷۷ نفر مفید دانستند ۱ نفر خنده‌دار دانستند
  • وای۲
  • نظر جسورانه۱
  • شاعرانه۱
  • پتوی گرم۱
  • امتیازهایم مال تو۱
  • برنده۱
  • مفید۱
  • طلای ناب۱
نقدهای بیشتر به‌زودی ۵۹ نقد دیگر در حال ترجمه به فارسی است و به‌زودی همین‌جا اضافه می‌شود.

داستان بازی

FEATURES A Pulp Adventure Thriller from the minds that brought you Crawl and Peridium An engrossing roller-coaster of a story - Drawing on King, Crichton and Carpenter, with a dash of 70s Ozploitation. Point 'N Click or Controller - Featuring unique LOOK-360™* technology (*not actually a trademark) Brooding dark-synth cinematic score Fully voiced - Featuring the vocal

ادامهٔ خلاصه

stylings of Adrian "YeOldShimpEyes" Vaughan and many othersSYNOPSISMick Carter's been drifting a while now - never staying one place long, moving from job to job. Forced to return to his old home town, he witnesses a violent murder, is pursued by mysterious armed men, and killed. And that's just the start of Mick's problems. His consciousness ripped away, thrust back into his own body seconds before his death... Framed for the murder he witnessed, tormented by his own past, and haunted by a feeling that something followed him back from the other side... Follow Mick as he's sucked headfirst into a mad web of shadowy corporations, murder, and the thousand year obsession of a madman.GAMEPLAYThe Drifter is a 2d point and click adventure in the classic style. Taking cues from the recent revival of the genre there is an emphasis on story, with puzzle solving being the glue that ties it together rather than the focus. Mick's a pretty practical guy, and so puzzles are down-to-earth, designed to be unobtrusive, and give an investigative feel. We're keeping the pacing is quick and lean, you'll never be wandering around lost for long periods - Mick is propelled through the story at a good clip, from one situation to another, with barely a moment to catch his breath.

ناشر
سازنده
  • Powerhoof
سکوها
  • Linux
  • macOS
  • PC
درباره‌ی بازی
حالت بازی
زبان‌های بازی ۵ زبان

English, German, French, Italian, Spanish - Spain
صداگذاری کامل: English

فروشگاه‌ها
تصاویر

نماهایی از بازی

  • تصویری از سرگردان (۱)
  • تصویری از سرگردان (۲)
  • تصویری از سرگردان (۳)
  • تصویری از سرگردان (۴)
  • تصویری از سرگردان (۵)
سیستم مورد نیاز (Linux)
Minimum:
OS: Ubuntu - glibc 2.15+, 32/64-bit
Processor: 2.8 GHz Intel Core 2 Duo or equivalent
Memory: 3 GB RAM
Graphics: OpenGL 3.2+ support (2.1 with ARB extensions acceptable)
Storage: 3 GB available space

اطلاعات بازی از RAWG · نظرها و امتیاز کاربران از Steam