توی این بازی نقش میک کارتر رو بازی میکنید؛ یه ولگرد که معلومه هفتههای خیلی بدتری رو هم گذرونده. نه شغلی داره، نه برنامهای و نه حتی لباس تمیزی. در واقع دارید نقش مردی رو بازی میکنید که کل زندگیش توی یه کیسه خرید جا میشه. توی قطاری بیدار میشید، انگار زندگیتون یه جایی بین دیروز و امروز از ریل خارج شده؛ شایدم خیلی زودتر. بلافاصله متوجه میشید که میک هر چیزی رو طوری روایت میکنه که انگار وسط یه رمان جنایی و خشن گیر کرده. اون فقط یه در رو باز نمیکنه، بلکه روایت میکنه: «در رو هل میدم. تکون نمیخوره. طبق معمول.» انگار همیشه داره نقش زندگی خودش رو بازی میکنه، حتی وقتی هیچ اتفاق خاصی نمیافته و من عاشق این سبک شدم. صداپیشگی بازی فوقالعادهست و بخش بزرگی از تجربه بازی رو میسازه. هر دیالوگی کاملاً طبیعی به نظر میرسه؛ واقعاً حس میشه بازیگرها میدونستن این شخصیتها کی هستن و فقط یه سری متن رو از روی صفحه نخوندن. اجرای نقش میک بهخصوص خیلی قویه. دمش گرم! لحن خشک و کنایههای خستهاش باعث شد شخصیتش برای بازی کردن خیلی جذاب باشه. از همون اول، حس و حال «ولگردی» باعث میشه حس کنید کسی هستید که از دنیا پرت شده و یه جوری کج و کوله بهش برگشته. بازی روی این حسِ «ناخواسته بودن» و «جا نداشتن» دست گذاشته و واقعاً جواب داده. شما قهرمان نیستید؛ فقط یه بیخانمانید که سعی میکنه از دردسرهایی که سراغش اومده جون سالم به در ببره. اما کمکم داستان به سمت چیزهای عجیبوغریبتر میره. اولش فکر میکنید فقط کسی هستید که توی زمان اشتباه، جای اشتباهی بوده، اما کمکم میفهمید که این فقط یه داستان خشن درباره یه آدم تهدیگی نیست. معماها به سبک لاوکرافتی و دلهرهآور میشن، اونم به یه روش خیلی درست. نه با جامپاسکیر، بلکه شما رو کمکم میکشه توی فضای داستان تا یهو میبینید بدجوری درگیر شدید. چیزی که واقعاً غافلگیرم کرد، تاثیر عاطفی پایانبندی بازی بود. بعد از اون همه تنش، پارانویا و وحشت عجیب... بازی خیلی آروم به سمت «عشق» میره (البته نه به شکل لوس و کلیشهای). هر دو طرف داستان توسط عشق پیش میرن؛ هم قهرمان و هم شرور. مسیرهای متفاوت، اما مشکل یکسان. عشق هم دلیل شروع اتفاقاته و هم دلیل پایانشون. بدون اینکه مستقیم به روتون بیاره، کل اتفاقات قبلی رو بازتعریف میکنه. یه جورایی، حتی برای شخصیت شرور هم تاثیرگذاره. احتمالاً تا الان متوجه پیکسلآرت بازی شدید. فقط میتونم بگم: بله، بله، بله! گرافیک پیکسلآرت از اول تا آخر فوقالعادهست. هر محیطی با دقت طراحی شده و هنرمندها دقیقاً میدونستن چطور از نور و رنگ برای ایجاد حس و حال محیط استفاده کنن. هرچند، لحظات زیادی هست که بازی به جای انیمیشن، صفحه رو سیاه میکنه تا اتفاقات رو روایت کنه. بیشتر اوقات این روش جواب میده، چون ریتم بازی رو تند نگه میداره و اجازه میده تخیل شما جای خالی رو پر کنه. اما توی چند تا صحنه کلیدی، دلم میخواست تصویر بیشتر بمونه؛ فکر کنم اگه اون لحظات رو میدیدیم، تاثیرش خیلی بیشتر میشد. استیم دک: برای استیم دک عالیه! کنترلها کاملاً برای دسته طراحی شدن، نه مثل اون بازیهایی که بعداً به زور دکمههاش رو برای دسته ست میکنن. اگه کلمه بهتری بلد نباشم، یه جور... سیستم هدفگیری دایرهای داره؟ فقط به من اعتماد کنید، یه روش خیلی هوشمندانه برای پیاده کردن سیستم «کلیک و اشاره» با دسته پیدا کردن که باعث میشه تعامل با محیط سریع و طبیعی باشه. شدیداً توصیه میکنم. اگه بازیهای داستانمحور با نویسندگی تیز و صداپیشگی خیرهکننده دوست دارید، به احتمال زیاد از این بازی لذت میبرید. امیدوارم کارهای بیشتری از این تیم ببینیم!
۲
۱
۱
۱
۱
۱
۱
۱




