*قبل از خرید* باید بدونید که این یه بازی داستانیه که توی قالب یه بازی «کوزی» (آرامبخش)، داره درباره تروما و احساس بیکفایتی حرف میزنه. این از اون بازیهای آرامبخشی نیست که توش به همه اهدافت برسی. این بازی بیشتر شبیه تراپیه تا تخلیه هیجانی. مدام باید با این حقیقت ساده روبرو بشید که اینجا هیچ راهی برای بهینه کردن گیمپلی وجود نداره. نمیتونید «لولآپ» کنید و نتایج بهتری بگیرید. خبری از پیشرفت در مهارت نیست. موضوع اینجا استراحت و بهبوده، نه پیدا کردن میانبر. هرچی بیشتر با این موضوع بجنگید، کمتر از بازی لذت میبرید. و بله، این یه بازیه و من واقعاً ازش لذت بردم. به نظرم مکانیکهای جالبی داره که تا حالا ندیده بودم و خوشم اومد. یه عالمه کار هست که هیچوقت تموم نمیشه، مثل جارو زدن یا وجین کردن باغچه. شما هیچوقت نمیتونید همه کارها رو «تموم» کنید؛ درست همونطور که مسواک زدن یا لباس شستن هیچوقت برای همیشه تموم نمیشه. بازی داره سعی میکنه بهتون بفهمونه چیزهایی هست که کنترلشون دست شما نیست. شما نمیتونید تصمیم بگیرید که وجین کردن دیگه اتفاق نیفته، همونطور که نمیتونید تصمیم بگیرید که دیگه نیازی به بیرون بردن آشغالها نباشه. این بازی مثل یه داروی تلخه. داروست... ولی... تلخه. این بازی بهتون دروغ نمیگه که دنیا منطقیه یا میتونید چیزی رو برای همیشه حفظ کنید. قرار نیست یه سری دستاوردهای پوچ بهتون بده که تشویقتون کنه ۱۰۰ تا دونه جمع کنید. با شما مثل یه آدم بالغ رفتار میکنه که برای سرگرم نگه داشتنش لازم نیست جلوی چشمش زنگوله تکون بدن. روایتش منحصربهفرده و هیچجای دیگه چنین چیزی رو نمیبینید؛ و برای تجربه کردنش حتماً باید در قالب بازی باشه. این اثر، مثل بقیه کارهای دیوی ردن، نمیتونه به فیلم یا رمان تبدیل بشه. قدر این رو میدونم که بازی به من احترام گذاشته و با عشق ساخته شده. این بازی دقیقاً به هدفی که داشت زد و این چیزیه که این روزها تقریباً هیچوقت تو کارهای سازندههای بازی نمیبینم. برای این بازی دست بزنید.
۲۷
۱۵
۱۲
۸
۷
۷
۶
۴
۳
۲
۱
۱
۱





