گاهی خستهکنندهست اما در نهایت جبران میشه … Night Night Fawn بیوقفهست … با این حال، عمدتاً به خاطر صدای پیشبرندهای که روزنبرگ به باربارا میده، کتاب سرگرمکنندهست و هرگز به سمت سرکوب بیدلیل نمیره … تنگناهای درامای سنتی زیادی برای اینکه خوندنش رو به جلو بکشند، وجود نداره … روزنبرگ برای هیچ دلیلی از لذتهای معمول یک رمان دست نمیکشه، البته … وقتی Night Night Fawn به سمت پایان میچرخه و بعضی جزئیات مبهم واضح میشن، روزنبرگ سوالهای مهم رو بیپاسخ میذاره.
لحظات ماهرانه و کارآمدی به بخش پیشجنگ کتاب میچسبند، که در بقیهاش شتابزده به نظر میرسه. مسئله اصلی اینه که Sam Wachman تصمیم گرفته کتاب رو به زمان حال روایت کنه... بعد از شدت این تجربه، عجیبه که به پایان رمان برسیم. مثل اولش، به صورت یک مهمانده پیش میره. نوشتار Wachman خیلی سنتیتر شده؛ شروع راهنمایی میده که اصلاً لازم نیست و پایان هم زخمهایی رو پچ میکنه که بهتر بود همینجا بمانند. «Sunflower Boys» خیلی زود شروع میشه و خیلی دیر تموم میشه. با این حال، این نقصها توسط موفقیتهای رمان پشت سر گذاشته میشن. خط بین یک رویارویی جدی با این گوشهٔ تاریک و سیاه بشریت و یک کتاب بهظاهر استثمارگر و بیکیفیت، به نازکی نخ ماهیگیریه و او همیشه ثابت میمونه تو سمت درست.