داستانهایی که اولش شبیه قصههای پریدست میشن، بعدش جزئیات سنگین و ملموس واقعیت بهتدریج ظاهر میشن … این لغزش بین دو حالت، بین واقعی و خیالانگیز، واضحترین ضعف تو کارهای گروف رو نشون میده: یه نوع مبهمی تو سطح روانشناسی … ولی همین لغزش، به بهترین داستانهاشون این توانایی رو میده که آدم رو شگفتزده و ناآرام کنن … هر صفحه از Brawler پره از لحظات نگاهی هوشمند و شگفتانگیز … این همون کاریه که لورن گروف، وقتی تو اوج خلاقیتشه، میتونه انجام بده: دنیای واقعی رو پشت سر بگذاره تا دنبال چیزی ترسناکتر و در عین حال واقعیتر بگرده.
بهطرز سرسختی به سطحیگری چسبیده… هیوِت علاقه شدیدی به توصیفهای شاعرانه، مخصوصاً طبیعت، داره… این پاراگرافها بهخوبی حس غمانگیز مهآلودی رو میسازن، اما بهقدری مکرراً و بهطولانیگی چسبناک استفاده میشن که گاهی حس میکنیم هدف هیوِت فقط خلق یک جو زیباست، نه اینکه بخواد شخصیتها رو درک کنه یا داستانشون رو با وزن عاطفی واقعی پر کنه… در حالی که رمان پر از سطوح زیباست، هرگز به این پسرها حس خاصی نمیده؛ ما نمیدونیم چه چیزی اونها رو به هم جذب میکنه. همینجاست که اشتیاق بیوقفه مشکل میسازه: میتونه کلیشهای و بیشخصیت بشه، حتی خودمحور… این اثر احساسیست بدون اینکه واقعاً احساسی منتقل کنه، سبک و هواییه بدون اینکه پرواز کنه.