نمیدونم تا حالا کتابی درباره سکس خونده باشم که اینقدر خودکاهشدهنده باشه … خوانندهی «Loves of My Life» ممکنه حس کنه ادهم وایت باید کمی به خودش راحتی بده. او تو دورههای مهمی زندگی کرد؛ دورههای پر از فراوانی و دورههای کمبود، پیروزی و تراژدی تو آمریکاِ همجنسگرا، و این کتاب یک سند جذاب از اون زمان و آدمهاست که در شدیدترین حالتشون پرشور و صمیمی بودن. جرأت میکنم بگم که تا حالا خاطرهنویسی خوندهام که اینقدر صمیمی نبوده. اگه بگیم شخصیمندی سیاسیست، این خاطرهنویسی اینقدر سیاسیه که شاید نگران بشی ازش «کابوی» بگیری … وایت به زیبایی دربارهٔ اشتیاقی مینویسه که در شدیدترین و ناامیدترین حالتش هست … این ترکیب بین صراحت چشمگیر و نغمهسرایی ملایم، یکی از ویژگیهای خاص نوشتار سکسمحور وایت هست. او میپرسه چرا سکس اینقدر کم تو ادبیات جدی جای میگیره، و «Loves of My Life» دلایلش رو برای تمام چیزهایی که یک صحنهٔ صریح سکس میتونه بهدست بیاره، ارائه میده … ممکنه برای کسی ساختار فکریاش رو تغییر نده، اما جرأت میکنم بگم که کسی که نتونه از ترکیب خاکی و کیهانی، داغ و خندهدارش کمی تحریک بشه، وجود نداره.
No satirist arrived at our dystopian moment better prepared than Carl Hiaasen. The bad guys in Hiaasen’s books have always been dangerous and mockable. These days they’re more dangerous than ever, and an infuriated Hiaasen mocks them just as viciously as they deserve—punishes them in ways that, thus far, the real world has been unable to do ... Fever Beach is among Hiaasen’s best novels, because it faces the horrors of our stupid times and portrays them in all their grotesquerie ... As I watched Hiaasen pile indignity upon indignity upon these hideous monsters’ heads, I could not stop laughing ... Hiaasen has surveyed the entire right-wing ecosystem of Florida—and thus of America—and discovered that the new ruling class make for excellent additions to his roster of grotesques ... He might be the only writer mean enough, and funny enough, to chronicle what’s happening to us all.