برای کسانی که بهطور مریضانه به نخبگان در حال پوسیدن سیاسی آمریکا علاقهدارند، کمی ناامیدکننده است که موین هیچ نظریه هدفمندتری درباره اینکه چرا این افراد اینقدر عجیبالعاده پیر هستند، ارائه نمیدهد. بخش عمدهای از تحلیل گسترده موین بهحد کافی دقیق است، اما آشنا و ناتمام میماند. چند تا از پیشنهادهای اصلاحی موین نامنظم، سطحی یا طعم ناخوشایندی دارند که تقریباً حتماً بهصورت غیرمنطقی بهخطا میافتند. بسیاری از مشکلات اجتماعی که تغییرات جمعیتی بهوجود میآورند، حاد و جالب هستند. متأسفانه راهحل سوسیالیستی سنگیندست موین کمی خستهکننده و از نظر تحلیلی ضعیف است. میترسم این کتاب بهسرعت کهنه شود.
استیون پینکر واقعاً استادِ علم رو برای عموم باز کردن میدونه: قلمش صاف و روانه، و حتی مباحث خشک و فنی رو طوری مینویسه که آدم معمولی هم لذت میبره. کتاب «وقتی همه میدونن که همه میدونن» طیف وسیعی از موضوعات رو پوشش میده — از خنده و گریه تا کنایه و فلیرت — و نشون میده «دانش مشترک» چطور در همه جا نقش داره. ولی نکتهی عجیب اینه که خودِ ماهیت «دانش مشترک» در کتاب کمی کلی و سطحی موند؛ پینکر اگرچه کاربردهای محتملش رو به خوبی و جذاب تشریح میکنه، اما ذاتِ مبحث همچنان مبهمه. در نهایت، خودِ ماهیتِ دانش مشترک، هنوز یه «دانش مشترک» نشده.