پسر بچه ای داستانی برای گفتن داره، درباره اینکه یک خبرنگار تازهکار چطور یک غول علم و آموزش عالی رو به زانو دراورده، در حالی که کارهای معمول دانشجوییاش رو هم انجام میده مثل اینکه توی نوشتن مقالهٔ ترمی توهم میزنه، (بهنظری) میره کلاس و با دوستدختر دبیرستانیاش قطع رابطه میکنه … تصویری هالیوودی، حتی از پارودی هم خندهدارتر از استنفورد میکشه که میتونه بگه آبنماهای حیاطشون انگار پر از اسکناسهای صد دلاریه … اونم خودش رو همیشه بهعنوان تنها آدم اصولگرا معرفی میکنه … نوشتن صحنههای اینچنینی بدون اینکه بهنظر خودت توجیهی باشه، کار سختیه. هرچند بیکر بهعنوان یک روزنامهنگار فوقالعاده ظاهر میشه، توی نوشتن خاطرهنامه کمتر موفقه؛ کارش این نیست که پروندهای بسازه بلکه باید گرههای درون خودش رو باز کنه. اگه کمی بزرگتر میشد، شاید این دانشجوی سال آخر بیشتر متوجه میشد که این حرفها چطور بهنظر میاد … ولی فعلاً، چه روزنامهنگاری! اگه پرتره بیکر از استنفورد میتونست فیلمی جداگانه بشه… این روایت جذاب از اینکه یک سرنخ چطور به یک تحقیق تاریخی تبدیل شد، شبیه «All the President’s Men» به نظر میرسه.
اگه تا حالا تو یه دفتر خراب کار کرده باشی، Don’t Be Evil احتمالاً استرستو به شدت بالا میبره ... تو مسیر، Stapleton یه اشتباه رایج تو ژانر فاشکردن مشکلات محل کار میکنه: کلی به دوران کودکیاش میپردازه ... اضطراب تو صفحاتش جریان داره، انگار که داره آماده میشه که توسط یه مقام بالا بزند ... خوندن Don’t Be Evil یادآوری میکنه که تو هم میتونی از این بدی خلاص بشی.