دیزی دیكسن با نگاه به تاریخ فرهنگ میگه که واقعاً هنر خطرناک وجود داره و خطرنشون به میزان بیاخلاقیشون سنجیده میشه … او میدونه که هنر، بهصورت آهسته و غیرخطی، تو شکلگیری اخلاقمون و دیدگاههامون نقش داره … برای نویسنده، این کافی هست تا دفاع معمول لیبرال امروز از هنر بهعنوان چیزی که ذاتاً خوبه، پیچیده بشه … اینجور تجزیهوتحلیلها تو کتاب پراکندهست و دیكسن رو در بهترین حالتش نشون میده. حس میکنی که پردهها از چشمت میافتن … جایی که دیكسن کمتر قانعکننده میشه این ادعای اوست که میشه هنر رو یه نوع «سخن» در نظر گرفت.