سکانسهای صمیمیت واقعاً درسآموزن؛ جایی که جنت مککردی مازوخیسم والدو رو به توهمِ کنترل در یک رابطه با توازن قدرت کاملاً بههمریخته گره میزنه... یک اثر درخشان، تلخ و در عین حال اغلب خندهدار و آزاردهنده که استعداد مککردی رو در تمرکز روی لایههای مختلف تروما و کالبدشکافی هنرمندانهی اون، لایه به لایه و با صبر و حوصله، به رخ میکشه.