با اینکه اکثر کسایی که اول از همه کتاب کلامیتی کلاب رو خوندن، توی گودریدز دارن ازش تعریف میکنن، اما بعضیها نوشتن که چرخش داستانی وسط کتاب براشون آزاردهنده بوده و تاریکیش در حدیه که باید قبلش هشدار داده میشد... رمان دقیقا میدونه خوانندههاش چی میخوان... ژانری که کاترین استاکت توش مینویسه — رمانهای عامهپسندی که مخاطبشون بیشتر زنان سفیدپوست هستن — تخصصش داستانهایی درباره شخصیتهای اصلیه که رشد فردیشون بهشون کمک میکنه از مشکلات عبور کنن. «کمک» همینجوری بود و کلامیتی کلاب هم، چه خوب چه بد، دقیقا همون مسیر رو میره... شک نکنید که تا آخر کتاب، تکتک اعضای این کلوب انتقامشون رو میگیرن و گارنت پیتمن هم به جهنم میره؛ و شما هم وقتی این کتابِ تختهسنگ رو میبندید، یه آه عمیق و رضایتبخش از سر خوشحالی میکشید.
I would largely characterize myself as a Yesteryear enjoyer. But the more I speak with fellow readers about this book, the more it seems to me that the twist revealed at the novel’s end is an underrated source of the friction people feel with the story ... If Natalie had actually time-traveled to the real 1855, would the book have felt more satisfying? ... As Slate movie critic Dana Stevens wrote of Don’t Worry Darling, the 'big twist doesn’t work on the level of either theme or plot.' Picking 'she was just nuts' is always a gamble. This time, it doesn’t pay off.
رمان نامهنگاری «The Correspondent» (نوشتهٔ ویرجینیا ایوانز) یک نمونهٔ بینظیر از این سبک است؛ داستانی که با نامهها روایت میشه و از نظر فرم و پیام، بهطرز سرسخت و سرسختانهای بهسبک قدیمیپسند میچسبد. یه چیزی توی این لحظهٔ خاص ما باعث میشه حس نوستالژی برای ارتباط با قلم و کاغذ برانگیخته بشه. این رمان نامهنگاری برای عصر شبکههای اجتماعی ساخته شده و دل خوانندگانی را میکشد که حس میکنن کمی دیر به دنیا اومدن و حالا مجبورند توی دنیایی زندگی کنند که ارتباطات بینفردی اینقدر همهجا حاضر شده که جذابیتش رو از دست داده.