آقای گیتلیتز، روزنامهنگار چپگرا که اولین کتابش درباره یک فرقه کمونیستی دیوانهوار به UFOها بود، ترکیبی چشمگیر از ارتباطات بین بیسبال و سیاست ساخته؛ هم واضح (جنگهای صنفی) و هم کمتر واضح (وقتی فعال جوان حقوق مدنی مایکل شوارنر در سال ۱۹۶۴ توسط کلانکلانهای میسیسیپی تعقیب و کشته شد، کلاه متس به سر داشت)… آقای گیتلیتز با اون شیکوشیک دیوانهوار یک مانیفست آرمانگرایانه یا وبلاگ ورزشی اوایل ۲۰۰۰ مینویسه… اما روایتش وقتی به دوره خودش میرسه، انرژیاش میریزه و نظرات سیاسیاش بیشتر به دور میچرخن. همینطور خطاهای واقعی هم توش هست… اما اون آدمی سستنشدنیه، با شکستهای ورزشی و سیاسی ترکیب شده.
بهدقت پالایش شده… او زمینههای تاریخی و اجتماعی فراوانی رو میگنجونه. نسخههای مختلف وقایع مهم رو با دقت جمعآوری میکنه و در مورد محدودیتهای شواهدش صریحه. اگرچه خودش متخصص افلاطون نیست، اما بهخوبی به منابع ارجاع میده و تغییرات نظرات دربارهٔ «جمهوری» و نویسندهاش رو دنبال میکنه. گاهیاوقات، با این حال، روایتش توی پرشهای بین سیسیل، آتن و متن «جمهوری» گیر میکنه و فقط با عبارات پرمعنی مثل «اما بهزودی، بحران جدیدش رو دوباره قهرمان کرد» یا «اما سرنوشت هنوز برایش راهحل عجیبی در نظر گرفته» بهجلو میره. با این حال، تصویر آقای رُم از افلاطون بهعنوان یک بازیکن سیاسی دغلباز و گاهی دستوپالنگ، برای اکثر خوانندهها تازه و جالب خواهد بود.