بزرگترین تناقض فیلم یونابامبر اینه که سازندههاش برای محکوم کردن اقدامات «غیراخلاقی» روانشناسی دهه ۶۰، خودشون مرتکب یه اشتباه اخلاقی مدرن شدن. فقط برای اینکه بلیط سینما بفروشند، یه واقعیت جعلی ساختند، تاریخ رو دستکاری کردند و به یه رشته علمی لکهدار کردند؛ که خب این دقیقاً تعریف همون پروپاگاندائه. این که یه آدم واقعی و متوفی رو تخیلی جلوه بدن تا مستقیماً مسئول تربیت یه قاتل زنجیرهای نشونش بدن، یه مشکل اخلاقی جدیه. چون موری دیگه زنده نیست تا از اعتبارش دفاع کنه، فیلم دستش باز بوده و هر غلطی که دلش خواسته کرده و یه خلأ اخلاقی به وجود آورده که توش تمام دستاوردهای یه دانشمند واقعی، تبدیل شده به یه داستان کلیشهای و کارتونی برای توجیه تبدیل شدن یه نفر به شخصیت شرور.