از جودی هیومن و خاطراتش خبر داشتم، ولی دیدن بازسازی تحصن سال ۱۹۷۷ در سانفرانسیسکو باعث شد هم بخندم، هم گریه کنم و درک عمیقتری از دستاوردهای اون و همرزماش پیدا کنم. میتونستم همینجا حرفم رو تموم کنم و همین برای ترغیب شما کافی باشه، ولی حرفهای بیشتری برای گفتن هست. روت میدلی در نقش جودی فوقالعادهست؛ یه فعال بیباک در زمینه حقوق معلولان که شوخیهای تیز و حسابی داره و بهشدت سرسخت و لجبازه. مدلین دلپ هم در نقش کیتی کون، یکی از سازماندهندهها، بهطرز خیرهکنندهای متقاعدکننده بود؛ آروم و در عین حال چالشبرانگیز، اما با هدفی مشترک. هر دو واقعاً بازیگرهای بااستعدادی هستن. این فیلم با بهکارگیری بیش از ۴۰ بازیگر معلول، رکورد فیلمهای استودیویی آمریکا رو جابهجا کرد. هنوز قانع نشدید؟ باز هم هست. پشتکار جودی من رو تحت تأثیر قرار داد و باعث شد به این فکر کنم که چقدر از اون تلاشها هنوز روی دوش کسانیه که هر روز با این موانع دستوپنجه نرم میکنن. امیدوارم این فیلم باعث بشه ما که معلول نیستیم، بیشتر گوش بدیم، متوجه موانعی بشیم که عادت کردیم از کنارشون رد شیم و سهم خودمون رو در از بین بردنشون ادا کنیم. بلند شید و برید این فیلم رو ببینید!