راستش اولش بهخاطر بازیگرها و ایدهی داستان خیلی هیجانزده بودم و دو قسمت اول هم حسابی درگیرش شدم، ولی بعدش دیگه همهچی از هم پاشید. شخصیت جکی که اولش خاص، مرموز و جذاب به نظر میرسید، کمکم تبدیل شد به یه آدم مغرور و تکبعدی؛ سام هم که شریک ناخواستهاش توی جرمهاست، تبدیل شد به یه نقش کمدی رو اعصاب که بیشتر از اینکه مفید باشه، دردسر میسازه. سریال نمیتونه تصمیم بگیره که یه تریلر اکشنه یا یه کمدی لودگی، و تهش توی هر دو مورد شکست میخوره. هرچی تعداد جنازهها بیشتر میشه، تشخیص اینکه کی آدم خوبه سختتر میشه؛ حالا چه شیاطین باشن، چه اون آدمکش نیمهبازنشسته و رئیس سابق و بیشرم کارتل (جکی). انگار نویسندهها کلاً دو تا دلیل بهمون دادن که طرف قهرمانها باشیم نه شیاطین: اول اینکه سگها رو نمیکشن و دوم اینکه یه جور کد اخلاقی بین آدمکشها دارن. وگرنه، اونا هم دقیقاً به اندازه بدترین ویلنهای داستان، کینهای و بیرحمن. آخرش دیگه اصلاً برام مهم نبود کی کی رو میکشه، فقط میخواستم یه جوری تمومش کنن.