کل این اثر درست مثل لاسزدنهای سوسو، فقط آدم رو امیدوار میکنه و بعدش هیچ خبری نیست. هرچند آدم تلاششون رو تحسین میکنه، ولی تهش انگار یهو ضربه میخوری؛ درست مثل سردرد شدید بعد از یه شب زیادهروی که اوتسوگی، سوسو و تماشاچیها اگه کلاً بیخیالش میشدن بهتر بود.