رانابالی فیلم بلندپروازیه که توی اجرا گند زده و تهش تبدیل شده به یه تجربه سینمایی بهشدت ناامیدکننده.
بهطور کلی، سریال Eyes به یک جنبه مهم از جامعه میپردازه و باعث میشه بینندهها به نگرشها و دینامیکهای قدرتی که تعقیب و عشق سمی رو امکانپذیر میکنن، فکر کنن.
در کل، ساردار ۲ فیلم بلندپروازیه که بیش از حد شلوغه و کش میآد. کارتی تنها نقطه قوت فیلمه؛ هرچند قسمت اولش هنوزم از این یکی سرتره.
یک حس گرمدلی توی «Bethlehem Kudumba Unit» جریان داره و کاملاً تو رو در بر میگیره.
توکسیک اون فیلم گانگستری به سبک هالیوودی که انتظار میرفت نیست، اما یه کار جاهطلبانهایه که یاش و گیتو موهانداس سعی کردن برای مخاطب هندی یه تجربهٔ خاص ارائه بدن و تو اکثر موارد همون رو بهدست میاره.
فیلم Hi بهخاطر نایانتارا و کاوین خوشاینده. این فیلمی نیست که بخوای خونهات ببرشی، ولی تماشاش هم پشیمون نمیشی.
سوریا تو نقش سنجی حسابی در میاره؛ بازیاش کمحرفه و بهصورت طبیعی تو این نقش جا میگیره.
DC، یه درام گانگستری خشن و حسابی جذابه؛ تماشا کردنش واقعاً عالی بود، نه فقط به خاطر کارگردان آرون مَتِسوارن، بلکه به همان اندازه به لوکش کاناگاراج، آنیروث و وامیقا گبی هم مدیونیم.