اصلاً خستهکننده و یکنواخت نیست، ولی قطعاً هر چی تو چنته داشت رو ریخت رو دایره تا ما رو راضی کنه.
در مجموع، فیلم سبکیه، سرگرمکنندهست و به خاطر شیمی فوقالعاده بین بازیگرهای نقش اصلی و مناظر خیرهکننده، هر لحظهش دیدنیه.
فیلم «یونیون کانتی» بهعنوان یک داستان صمیمی دربارهٔ معتادهایی که با شیاطین درونشون میجنگن و این جنگ باعث مرگهای زیادی شده موفقه، و در عین حال یک اثر سینمایی ساده و خشک است که از گذشتهٔ سینما الهام میگیره، اما هرگز شبیهساز یا سرد و نظری به نظر نمیرسه.
این فیلم یه جور دست و پا درهم و چسبیده به همه، ولی هنوز خوشسلیقهست؛ اگه طرفشونید، ارزش داره تو سینما ببینید. این بخشی به خاطر خود فیلمه، بخشی دیگه به خاطر کولر هوا.
هر بار که یه قسمت تموم میشه، کلی سوال تو ذهنت میمونه، ولی مهمترینش اینه که «بعدش چی میشه؟
به نظرم فصل سوم از نظر ساختاری به اندازه فصل دوم بینقص نیست و حتی بعد از دوباره دیدنش هم حس میکنم بعضی چیزها اونطور که باید، درست درنیومدن. ولی این فصل از نظر بصری و تماتیک اونقدر بلندپروازانه است که واقعاً دیگه اهمیتی نداره.
فصل دوم، قسمت به قسمت و سکانس به سکانس، یه نمونه عالیه از اینکه چطور میشه داستانهای شخصی رو با تصویرهایی که ابعاد استعاری دارن اما زیادهروی نمیکنن، عمیقتر کرد؛ در واقع اجازه میده معانیش از دلِ خودِ صحنهها بیرون بزنه.
اینکه به گفتهی خودِ وینس گیلیگان، بخش زیادی از داستان همینطوری در لحظه نوشته شده (البته بدون اینکه بخوام به اتفاقات فصل سوم اشاره کنم!) واقعاً حیرتانگیزه. همهچیز خیلی بیشتر از اون چیزی که انتظار میرفت، جور درمیاد.