بیینگ هیومن لزوماً فیلم فوقالعادهای نیست، اما تاریخچه حیاتی جنبشهای حقوق معلولان و یه الگویی برای تغییرات جاری رو، چه توی پرده و چه بیرون از اون، به خوبی نشون میده.
جین شونبرن نگاه و هویت جنسیتیاشو بههم میریزه و اسلشرش رو به یک رمان پیوندی/کمدی رمانتیک/فیلم هنری تبدیل میکنه؛ هر کدوم توی دیگری میجوشند توی انبوهی از گوشت، مایعات و دانش نکتهدار کوئیر.