رانر یه چیزی شبیه سریال ۲۴ با کیفر ساترلنده، با این تفاوت که همه اتفاقاتش در زمان واقعی پیش نمیره. ولی با این حال، توی چند دقیقه کلی اتفاق میافته.
نگرانی ایلی راث این نبود که شخصیتهای باورپذیر بسازه… بلکه میخواست یک جشن خون و رودهکوبی با گورهای ارزانقیمت، دیالوگهای غیرقابلقبول و کمترین سطح تولید ممکن ارائه بده. [نقد کامل به اسپانیایی]
اجرای بازیگران واقعاً نقطه قوت بارردا هست... اما سرانجام همین پیچوخم یا جایی که چشممون رو میچسبونیم، باعث میشه بارردا داستانی متفاوت، خاص، اما نه متناقض باشه.