به جای هر کدوم از اون نماهای پهپادی که روی لسآنجلس میچرخید و هر شاتی که بین بازیگرا یه فاصله خشک و بیروح انداخته بود، مدام تو دلم میگفتم کاش بیشتر از گیلیان اندرسون میدیدیم، توروخدا بیشتر از گیلیان اندرسون بیارید.
همه جای فیلم خوب نیست و بخشهای انتهاییش زیادی لوس و احساسی میشه، ولی با این حال دیدگاه خوناس تک و منحصربهفرده و بازی خیرهکننده بازیگر جوانش هم به فیلم استخوان داده.