جلوههای بصریش واقعاً بینقصان و برایان دافیلد یکی از سکانسها رو — جایی که جی اتفاقی (یا شاید از روی حماقت؟) موقعی که نهنگ داره صبحانهشو شکار میکنه، گیر میافته — با یه لجاجت بیرحمانه و وحشتناکی طراحی کرده.
نقد اجتماعی همراه با یه مشت هرجومرج آنارشیستی و اغراقآمیز که انگار از تو یه کارتون دراومده؟ بله، دقیقاً همینه؛ من رو همین الان ثبتنام کنید.
خیلی خوشحال شدم دیدم آدام وینگارد زده به دل گِل و لای تا یه سری سکانسهای تهوعآور از خشونت و اکشن خالص بسازه.
هر چی باشه، ریشه یه اثر سرگرمکننده و پرهیجان برای اواخر تابستون ساخته که نقاط قوتش بیشتر از نقاط ضعفشه. طرفدارای این سبک، که خودتون میدونید کی هستید، بدون معطلی برید سراغش.
سازندهها این بمب انیمیشنی از هرجومرج و دیوانگی رو جوری ساختن که باید دستهجمعی، توی تاریکی و از همه مهمتر، توی سینما دیده بشه.