استفاده از تصاویر پهپاد برای ضبط صحنههای روزمره از پنجرههای خونههای مردم اسرائیل که خبر ندارن دارن فیلمبرداری میشن، به فیلم یه کیفیت سینمایی تکاندهنده و تا حد زیادی دلهرهآور داده.
قطعاً این داستانِ یه مشت نخبهی فاسد که دارن خون کارگرها رو میمکنن، با دنیای امروز ما همخونی داره؛ اما این موضوع اصلاً نمیتونه روی تجربه ناخوشایند تماشای فیلم اثر بذاره و اون رو قابل تحمل کنه.
Beast of Mossy Bottom is a playfully genre-literate monster-movie pastiche, packed with sly horror references (the Psycho shower scene nod is gloriously silly) and crisply timed visual humour.
چون زیادی سعی کردن از فرمول قسمت اول تقلید کنن، اون حس تعلیق و دلشورهای که آدم رو به لرزه میانداخت غیب شده؛ تازه، اضافه کردن خط داستانی قاچاق مواد هم اصلاً به داستان نمیخوره و انگار به زور چپوندنش تو فیلم تا هیجانش رو بالا ببرن.
طرفدارهای قسمت اول بدون شک از اینکه دوباره به دنیای خواهرای اوونز برگردن هیجانزده میشن. اما این فیلم که بیش از حد کشدار و گیجکنندهست و فقط هر از گاهی هم خندهداره، ممکنه صبر سختجانترین طرفدارهای پریکتیکال مجیک رو هم به امتحان بندازه.
در عین حال، فیلم به شکل غیرمنتظرهای دربارهی فرهنگ طرفداری تاثیرگذاره؛ اون تجربهی وحدتبخش و تقریباً مذهبیِ پیدا کردنِ همفکرها و روشی که هنر میتونه گروهی از آدمهای کاملاً متفاوت و پراکنده رو به هم وصل کنه.
Sometimes the only appropriate response to a film is a primal howl of despair. Sometimes you want to curl up, whimpering quietly, in a foetal position just to make it stop.