فیلم هر چی جلو میره حس میکنه دستنرستر میشه، انگار یه حقیقت عمیق توش هست که میترسه بهش بپرد، پس به جای اون، راحت به کلیشههای سطحی و ساده میپرد.
فلورنس پو که یکی از بزرگترین استعدادهای بازیگری نسل خودشه، تونسته شخصیت کتی ایمز رو خیلی پیچیدهتر و عمیقتر از اینها نشون بده.
سریال وار برای وقتگذرونی بد نیست و جواب آدم رو میده، ولی اون ضربآهنگ و جذابیتی که یه اثر با این همه بازیگر درجهیک و کیفیت بصری باید داشته باشه رو نداره.
فیلم حتی یک لحظه هم از سریال اصلی عقب نمیمونه و این باید طرفداران قدیمی رو خوشحال کنه. به همان اندازهٔ دیوانهوار و بیمنطق هست و حس میکنی دوباره تو زندگی این آدمها غوطهور شدی.
توی استوری ۵ لحظات خوشحالکنندهای داره و انیمیشن توی سکانسهای بازی خیلی عالیه، اما در نهایت یه اثر بیاهمیته که اصلاً به گرد پای قسمت اول و سوم نمیرسه.