دکور و محیط بازی فوقالعادهست، شلها به شدت باحالن و گانپلیش هم در سطح بالاست، اما خب، تهش یه اکستراکشن شوتره. جامعه گیمرها الان شاهد یه ترند عجیبن؛ اکستراکشن شوترها با سرعتی منتشر میشن که تا حالا دیده نشده بود و بعضیها دارن یه چیزی رو میفهمن: آدمها بازیها رو خراب میکنن. دلیلش نه تنها توی ماراتون، بلکه توی آرک هم معلومه. آرک هم مثل تارکوف به چیترا دچار شده. تنها دلیلی که ماراتون هنوز پر از چیتر نشده اینه که اونقدر بازیکن نداره که کسی به خودش زحمت بده بیاد توش تقلب کنه. این بازی اصلاً نباید اکستراکشن شوتر میشد، یا حداقل نباید بخش پیویپی میداشت. توی این بازی مشکل چیتر نداریم، مشکل «تفاوت سطح» داریم. من از زمان سرور اسلم داشتم تفریحی بازی میکردم، اونم بیشتر تکنفره چون هیچکدوم از دوستام نخواستن ماراتون بازی کنن. اولش عالی بود، حس و حال دنیای متروک و دیستوپیایی داشت و حسابی درگیر شده بودم که انبارم رو پر کنم تا بتونم تجهیزات سطح بالاتر بگیرم. حالا چی؟ تهش هفتهای دو بار با کیت رایگان وارد صف میشم. چرا؟ چون اون یک درصد بازیکنهای حرفهای رو میندازن توی لابیهایی که بازیکنهای تفریحی با کیت رایگان میچرخن. بازیکنهایی با تجهیزات بنفش و طلایی و ۴ یا ۵ لایه شیلد که تو باید با اون تفنگ رایگان و ضعیفت سعی کنی لایه به لایه بشکونیشون تا شاید بتونی بکشیشون. این دیگه از حد بیانصافیه. غمانگیزترین قسمتش اینه که اگه سیستم اسبیامام (تطبیق سطح) رو هم بیارن، بازی بدتر میشه چون زمان انتظار توی صف طولانیتر میشه. خلاصه که بازی توی یه مارپیچ نزولی افتاده. توی چند ماه گذشته سعی کردن بازیکنهای تفریحی پیویئی رو با یه حالت روگلایت دربوداغان به اسم والت بریکرز جذب کنن. معماها رو حل کن، والتها رو باز کن و یه ارز عجیب و غریب که کلاً حس غوطهوری توی بازی رو میکشه بگیر تا بتونی کیتی که با خودت میبری رو ارتقا بدی. تجهیزاتی که اونجا پیدا میکردی رو نمیتونستی نگه داری. که این واقعاً مسخرهست! مگه چه فرقی میکرد؟ اون «سوتوکورها» همین الانشم انبارشون پر از بنفش و طلاییه. واقعاً اینقدر بد بود اگه میتونستیم لوتها رو نگه داریم و یه شانسی در برابر اون یک درصد داشته باشیم؟ ما ساعتها وقت گذاشتیم تا کرایو آرک رو که یه هزارتوی زیباست یاد بگیریم تا بتونیم توی اون مود چیزی پیدا کنیم. تیر خلاص چی بود؟ گفتن این مود «تجربی» بود و کلاً حذفش کردن. حالا بازی دوباره برگشته به خدمت کردن اون بازیکنهای حرفهای که دارن یه بتل رویال کوچک بازی میکنن، در حالی که بقیه ما داریم «شبیهساز مرگ شلها» رو تجربه میکنیم. انگار یه فایل صوتی از ویلی وانکای جین وایلدر بذارن که داد بزنه: «همه چی همینجاست، سیاه و سفید، مثل بلور شفافه! هیچی گیرت نمیاد! باختی! روز بخیر آقا!» این بازی مرگ کند و غمانگیز بانجیه. انتظار دارم توی چند ماه آینده بیانیه توقف سرویس رو ببینیم. وقت و پولتون رو دور نریزید. اصلاحیه: هر کسی که تازه ماراتون رو شروع کرده و کامنتها رو میخونه، لطفاً به اونهایی که با تکبر میگن «منفیبدهها از اکستراکشن شوتر خوششون نمیاد» توجه نکنه. من قبل از اینکه تارکوف بیاد روی استیم، صدها ساعت بازیش کردم. من اکستراکشن شوتر دوست دارم، اما ماراتون در بهترین حالت یه بازی نیمپز و در بدترین حالت یه بازی بیش از حد سخت و تنبیه کنندهست. برای من، بعضی وقتها بازی کردنش حتی از تارکوف هم سختتر بود. اصلاحیه ۲: بازیکنهای تفریحی مثل من دارن بازی رو ول میکنن چون بازی توی یه چرخه بازخورد منفی گیر کرده. سیستمش اینطوریه: بازیکنهای سطح پایین میافتن توی لابیهای سطح بالا، چون هیچ شانسی برای برد ندارن، بازی رو میذارن کنار. بازیکنهای سطح متوسط میرن توی لابیهای حرفهای، بیشتر از بقیه دووم میآرن ولی اونها هم تهش میرن. اینجوری لایه پایین بازیکنها یکییکی حذف میشن تا وقتی که فقط حرفهایها بمونن. اون تعداد هم کم و کمتر میشه چون بعضیها میفهمن دیگه نمیتونن همه رو لوله کنن و تنها لابیهای باقیمونده، میدان جنگِ سوتوکورهاییه. اصلاحیه ۳: بعضیها ادعا میکنن تجهیزات طلایی اهمیتی ندارن. روی کاغذ، بله. اما نکته اینجاست که نقشهای که میتونی اون تجهیزات رو ازش بگیری، سختترین جای بازیه. نه تنها باید معماهای والت رو حل کنی، بلکه باید همزمان با بهترینهای بازی بجنگی. کسی که این رو بدونه و با یه بازیکن شیلد طلایی روبرو بشه، دقیقاً میفهمه که با کسی طرفه که توی اون بالای هرم بازیکنهاست. اصلاحیه ۴: فهمیدم چرا این بازی از تارکوف سختتره. تارکوف نقاط استخراج بیصدا داره و تنها چیزهایی که تو رو لو میدن اینان: ۱. اسکاوهایی که بهت شلیک میکنن. ۲. پیامسیهایی که میبیننت و شلیک میکنن. ۳. باسهایی که میبیننت و شلیک میکنن. ۴. خودت، وقتی به اینها شلیک میکنی. خب، لوت کردن صدا داره، راه رفتن هم همینطور، ولی اینها رو میشه کنترل کرد. توی ماراتون، هر گوشه یه آلارمه: ۱. یوسکهایی که میبیننت. ۲. تورتهایی که میبیننت. ۳. پرندهها. ۴. تیکها. ۵. یه سری کشها که رسماً آلارم بهشون وصله. ۶. درهایی که برای باز شدنشون کلید میخوای (اصلاً کلید برای چی داره اگه باز هم آلارم میزنه؟). ۷. شلیکهایی که میکنی. ۸. دویدن که صداش خندهداره از بس بلنده. ۹. و در نهایت، فعال کردن پرتو استخراج. این بازی جوری طراحی شده که مخفیکاری رو تنبیه کنه و به کسی پاداش بده که از همه بهتر باشه.
۷۵۷ نفر مفید دانستند Steam