خب، این بازی تو اولین ساعت حسابی سرگرمکننده و پر اضطرابه، بعدش یه کشیدگی وحشتناک میشه. این که میتونی از سر و صدای زیاد بمیری جالبه، تا وقتی که به عادتهای بقا میرسی که هم بقا میدن و هم خستهت میکنن. کل بازی حس اسکریپتدار داره، وقتی سر و صدای زیادی میکنی، یه دشمن میاد و دنبالت میدوه؟ نه، از پشت میزنه و توی یک صحنهبرش میمیری. راه رفتن دشمنها هم انگار همیشه توی یک مسیر ثابت میچرخه. سیستم حس صدا سه بار هشدار میده، اگر سر و صدای زیادی بکنی صدای افکت میاد، ایست میزنی و هیچی نمیشه. دوباره حرکت میکنی صدای دیگهای میاد، ایست میزنی باز هم هیچی، دوباره حرکت میکنی و میمیری. باید برای دو بار اول سر و صدای زیاد یه تنبیه میبود، مثلاً یه موجودی بهمدت کوتاهی دور بگرده. رویدادهای زمانسریع (QTE) پایه و اساس بازیان، که واقعاً ناامیدکنندهست. حمله آسم، QTE. تلهروشن، QTE. اگه QTE رو شکستید، فوراً میمیرید. اسمش «یک مکان ساکت» هست، ولی اصلاً خوشگذر نیست. تنها بخشهایی که میتونی هیولا رو ببینی، جاییه که میتونی لذت ببری؛ سعی در تعادل بین سرعت برای فرار از هیولا و مخفیکاری برای نمرهگیری فوری، جالبه، تا اینکه بهت ۴۰ آجر در هر بخش میدن تا هیولا دیگه مهم نباشه. بهدلیل نامعلومی، سیستم صدا تو این بخشها سختتر نمیشه حتی وقتی هیولا درست جلوت هست، اگر دو بار سر و صدای زیاد بکنی هیولا یکدفعه واکنش میده، بعد دوباره بیتوجه میمونه، چرا به سمت من نمیره؟ تو تمام بازی اصلاً از چراغ قوه استفاده نکردم. بازی رو تو حالت سخت بازی کردم و فقط یکبار پفهای آسم تموم شد. این که نمیتونی قرصها رو برداری و بعداً ذخیره کنی هم تجربه رو میشکنه و هم حسابی عصبانی میکنه. «یک مکان ساکت» محیطی داره که میتونه یک بازی ترسناک خوب باشه، اما گیمپلی همراهش نیست. مجبور بودن همهچیز رو بهتندی انجام بدی میتونه جالب باشه اگه فشار زمان وجود داشته باشه، ولی بدون این فشار فقط یک بازی صبر و تحمل میشه. من هیچوقت حس نکردم که باید عجله کنم؛ باید لحظاتی میبود که مجبور میشدم برای فرار یا انجام هدف یا جمعآوری آیتم صدا کنم. کل بازی میشه بهصورت خمیده و آهسته بازی کرد و راحت میگذره. بازی خودتو هم، هم خودش رو آهسته میکنه. اضطرابی که از اول حس میکنی مثل یک اژدهای بزرگه که تمام بازیات رو دنبالش میدوی.
۲۷ نفر مفید دانستند Steam