باید بگم که توسعهی Lorn's Lure رو تا زمان انتشارش با کلی علاقه دنبال میکردم و در کل بازیاشو خیلی دوست داشتم. میخوام این بازی رو توصیه کنم چون واقعاً بیشتر وقتمو باهاش خوش میگذشت، اما نمیتونم تمام دلوجانم رو بهش بدم به دلایلی که در ادامه میگم. اول از نکات مثبت بگم. Lorn's Lure یک بازی صعودی فضایی تقریباً عالیه. قویترین لحظهاش وقتی تو یک فضای باز وسیع میذاری که کارها و چیزهای زیادی برای دیدن و انجام دادن داره و میتونی وقت و فضا داشته باشی بگی «چطور میرم بالا؟» یا «چطور میرم پایین؟». بهطور کلی همین بازیه و صعودش حسابی خوبه. پرش از دیوار (tictac) کمی زمان میبره تا عادت کنی، اما زود میفهمی چطور بهصورت روان حرکت کنی و حسش عالیه. دَش کردن، دویدن روی دیوار، پرش از دیوار، استفاده از قلابها برای کاهش آسیب سقوط و استفاده از شیبها برای گرفتن شتاب بیشتر برای پرشهای بزرگ—همهاش واقعاً چیزهای باحالیه. محیطها متنوع، چشمگیر و بهیادماندنیان، حس مقیاس و پیشرفت بزرگی بهت میدن وقتی بالا میری. شخصیتها و لاگهایی که پیدا میکنی، با اینکه داستان یک دنیای تاریک رو میگن، بعد از ساعتها صعود تنها حس خوشایند و تازگی میدن. تو این زمینه، فصلهایی مثل Failed Biome و Undercity از بهترین بخشهای بازیان. چند نکتهٔ کوچیک هم دارم که تو حلقهٔ اصلی بازی اذیت میکنن. بعضی اشکال صوتی جزئی وجود داره؛ مثلا صدای بلورهای مخفی وقتی قدم میزنی ناگهان قطع میشه. اشیای قابل اسکن خیلی راحت میپوشند، حتی وقتی یک شیء چند بار تو یک فصل تکرار میشه. چند پلتفرم هدفدار هست که اگه با زاویه یا موقعیت اشتباه بپرین میمیری، اما تعدادشون زیاد نیست. tictacها گاهی در مورد اینکه کدوم دیوارها میتونن پرش شوند یا چقدر باید به دیوار چسبیده باشی، ناسازگاری کوچیکی دارن. آسیب سقوط وقتی هنوز به دیوار چسبیدهای هم اعمال میشه؛ این برای جلوگیری از سو استفاده از شیبها منطقیه، اما خیلی ناگهانیست و درست وقتی میخوای سرعتتو کم کنی اتفاق میافته. تو فصل 3 یک پرش هست که واقعاً نمیدونم چطور باید بهصورت قانونی بپری، بهجاش مجبور شدم از پرشهای شیبدار استفاده کنم که حس میکردم اصلاً منظورشون این نبود. اینها مشکلات کوچیکیان که میشه اصلاحشون کرد و حتی اگه باقی بمونن هم باز هم میتونم بازی رو توصیه کنم. چیزی که نمیذاره تمام دلوجانم رو به Lorn's Lure بدم، اینه که دو فصل آخر بازی حسابی خراب بازی میکنن. فصل 7 یک تنظیم خاص داره که اولش جالب بهنظر میاد، اما سریع به یک کار تکراری «آزمون و خطا» تبدیل میشه؛ باید روی پایههای کمرنگ دیوارهای بافتدار قدم بگذاری، بهصورت کور پرش کنی و امید داشته باشی جایی برای استراحت پیدا کنی که قبلاً نمیدیدی. تعامل عجیب استقامت بین دَش و tictac هم اینجا سر و ته میزنه؛ اگه قبل از مصرف دو دَش یک tictac بزنید، دیگه نمیتونید دَش دوم رو بزنید تا ارتفاع بحرانی بگیرید. فصل نهایی هم بههمین شکل شروع میشه؛ یک ابزار جدید میده، اما خیلی زود به یک آشفتگی کامل تبدیل میشه. قبلاً گفتم که بازی تو محیطهای باز و عمودی که به فکر کردن و استفاده از ابزارهای مختلف زمان میده، بهترین لحظهرو داره، اما این فصل دقیقاً برعکس تمام اینهاست. تقریباً افقی و پایینرو میره، زماندار، هرج و مرجدار و بیرحمانهست. یک سوپرتول جدید میده که تمام ابزارهای قبلیتو بیارزش میکنه، میگه این تنها راه موفقیتته و میخواد که تو فشار زمان دائمی، این ابزار رو بهصورت کامل مسلط شی. حس میکنم دارم یه بازی کاملاً متفاوت میزنم که اصلاً خریدنش نکردم. این فصل واضحاً برای یک رانسریع (speedrun) بینقص طراحی شده، اما پلتفرمسازی خشنش باعث میشه چند دقیقه سر خودتو به دیوار بزنیش، در حالی که یک تکه موسیقی ۱۰ ثانیهای بهصورت حلقهای تو پسزمینه پخش میشه. این حلقهٔ دوبستپ (dubstep) انقدر خستهکننده شد که مجبور شدم موسیقی رو خاموش کنم تا روی اجرا تمرکز کنم، که واقعاً متاسفکننده چون ساندترک این بازی واقعا فوقالعادهست. واقعاً دلسردکننده بود که تو آخر بازی یک تغییر ۱۸۰ درجهای ببینم، اما بهدلیل اینجور مشکلات نمیتونم بازی رو کاملاً توصیه کنم. اگر به بازیهای پازلی صعودی/پرشی با فضاهای جوی علاقهدارید، فصلهای 1‑6 هنوز لذتبخشان، من هم با وجود نقصها از فصل 7 لذت بردم. کاش بخش نهایی اینقدر سخت نبود، اما توسعهدهنده همچنان شایستهٔ این موفقیت هست و امیدوارم در آینده چیزهای بیشتری ازشون ببینم.
۱۱۶ نفر مفید دانستند Steam