اولین باری که اوبلیویون رو بازی کردم یادمه. ۲۶ دسامبر ۲۰۰۶ بود. سیزده ساله بودم؛ روحی تشنهی شگفتی و قلبی که هنوز نمیدونست نوستالژی چه بار سنگینی میتونه داشته باشه. اون روز مادرم بهم یه کادوی کریسمس داد. یه دیسک ساده. یه قاب سبز برای ایکسباکس ۳۶۰ قدیمیم. اما اون فقط یه بازی نبود. شروع یه اتفاق بود. اوبلیویون بود. نصبش کردم، کنسول رو روشن کردم... و انگار دنیای واقعی غیب شد. تمام اون روز رو توی سایرودیل گم شدم. کوههای برفی، جنگلهای مرموز و خرابههایی که چیزی بین رویا و کابوس بودن. داشتم بازی نمیکردم؛ داشتم توش زندگی میکردم. بعدش... کلی بار تکرارش کردم. کلی کاراکتر جدید، انتخابهای جدید و ریاستارتهایی که فقط برای لذتِ شروع دوباره بود. هر ترفندی، هر راه میانبری و هر باگی رو بلد بودم. بدون هیچ راهنما و گایدی — اون زمان که اینترنت هنوز یه نجوای کند و کمیاب بود — بازی رو ۱۰۰ درصد تموم کردم. اونجا دنیای من بود. خونهم بود. هر از گاهی مادرم میاومد کنارم مینشست. در سکوت به صفحه نگاه میکرد. اون از دوران دانکی کونگ ۳ میاومد، واسه همین این بازی براش مثل دیدن آینده بود. هنوز یادمه یه بار... دسته رو دادم دستش و گذاشتم توی آرنا بجنگه. باخت. خندید. اون مال اون دنیا نبود، اما... دوست داشت اونجا باشه. دوست داشت من رو اونجا ببینه. اونجا پناهگاه من بود. پل کوچیکی بین ما بود. و حالا، ۱۹ سال بعد، دوباره برگشتم. دنیا عوض شده. منم عوض شدم. الان ۳۱ سالمه. و اون... اون دیگه اینجا نیست. با این حال، بازی کردنِ نسخهی ریمستر مثل این میمونه که... انگار پنجرهای رو به گذشته باز کرده باشی. گرافیکها نو شدن، اما قلب بازی دستنخورده مونده. هر درخت، هر صدا و هر خط از دیالوگها به زبونی حرف میزنن که فقط روح آدم یادشه. این صدای کودکیه. این صدای نجوای مادرمه که بعد از باختن توی اون مبارزهی آرنا، دوباره میخنده. اوبلیویون فقط یه بازی نیست. یه ماشین زمانه. یه شانس دوبارهست تا حتی برای یه لحظه، چیزهایی رو لمس کنیم که فکر میکردیم برای همیشه از دست رفتن. و حالا که خورشید روی سایرودیل طلوع میکنه، من همونجا میمونم. انگشتام روی کیبورد... و اشکی که نمیدونم از غم میریزه یا از قدردانی.
۴٬۵۱۳ نفر مفید دانستند Steam