بازی اولش بد نبود و ایدهاش هم جالب بود، اما بعد از یه ساعت میفهمی چقدر تکراری و کسلکنندهست. با این مدل طراحی مراحل، اصلاً حس غوطهوری توی بازی نداری: باید از یه فاصله خیلی کم رد شی؟ بدشانسی آوردی، چون شخصیت اصلی آسمه داره و اصلاً نمیتونه بپره. یه فواره آب راهت رو بسته؟ ای بابا، انگار شخصیت بازی نمیتونه خیس بشه، واسه همین باید ۵ تا شیر رو که هر کدوم یه گوشه اتاقن ببندی، اونم در حالی که اون موجود مثل آهنربا چسبیده بهت. در مورد اون موجود هم بگم؛ بعد از یه ساعت دیگه ترسناک نبود و فقط رو اعصاب شد. هر دری، هر کابینتی و هر تختهای که میبینی جیرجیر میکنه. توی دنیایی که سکوت از هر چیزی مهمتره، هر چی سطل و قوطی و وسیله پرصدا هست رو همینجوری شلخته ریختن وسط راه. انگار روغن برای لولای در اختراع نشده. اون موجود انگار دقیقاً میدونه کجایی، حتی اگه کاملاً ساکت بمونی. اصلاً نمیتونی به هدف اصلی برسی چون اون موجود رو اعصاب، دقیقاً همون لحظه که بهت میآد، یهو از ناکجاآباد میپره جلوی روت. چه تصادفی! البته بیشتر وقتها اصلاً موجود رو نمیبینی و تنها چیزی که میشنوی یه سری کوردهای دراماتیک و صدای تیکتیکه که بهت هشدار میده موجود صداتو شنیده. بعد از دو بار خطا هم یه کاتسین مرگ فوری میاد. هیچ راه فراری هم نیست. شخصیت احمق بازی فقط همونجا میایسته، دستشو میذاره روی دهنش و سرنوشتش رو قبول میکنه. آخه دختر، فقط بدو! سعی کن فرار کنی، جونت به این بستگی داره! ولی نه، سازندهها تنبلتر از اون بودن که اجازه این کار رو بدن. اگه بعد از خطای دوم، موجود رو نزدیکت اسپاون میکردند تا مجبور شی ازش فرار کنی، مکانیک بازی خیلی جذابتر میشد، نه اینکه یهو پشت سرت ظاهر بشه و درجا بکشتت. شخصیتها فقط توی ساعت اول (شایدم کمتر) هستن و بعدش خیلی بیمقدمه کشته میشن؛ یا پشت صحنه یا ۳۰ دقیقه بعد از اینکه دیدیمشون. راستش توی کل این «سفر»، ذرهای برام مهم نبود چه بلایی سرشون میاد. در مورد آسمهاش هم که اصلاً حرف نزنید. میفهمم سازندهها یه مکانیکی میخواستند که بازیکن نتونه بیصدا کنار موجود کمین کنه، ولی این بیماری دیگه خیلی زیادهرویه. از یه دیوار سی سانت ارتفاع بری بالا؟ آسمهاش میگیره. دوباره بدوی؟ آسمهاش میگیره. (راستی گفتم بدوی؟ اصلاً نمیدونم چرا سازندهها دکمه دویدن رو گذاشتن، چون فقط توی مناطق امنِ دو در دو میشه ازش استفاده کرد.) به هر حال، بحث رو کج و کوله کردم. اگه این بازی رو بازیکنهای واقعی تست میکردند و نه خودِ سازندهها، الان اصلاً بحث این چیزها رو نمیکردیم و منم ۳۰ دقیقهام رو برای نوشتن این نقد تلف نمیکردم. من عاشق سبک بقا و ترس هستم، ولی این نه بقا بود و نه ترس. بیشتر شبیه این بود که آدم سعی کنه از ترسناکیِ این بازی افتضاح جون سالم به در ببره.
۱۳۰ نفر مفید دانستند Steam