There will never be a roguelike better than Hades and certainly not better than Hades 2. Do yourself a favor and play this masterpiece of a game. Its a shame it is up against Clair Obscur as I certainly think any other year this would have a chance to win GOTY. Over 70 hours in and I have not encountered a single line of dialogue that was the same, its insane how much more depth there is to this game compared to the first. 10/10
کلیر آبسکیور: اکسپدیشن ۳۳ انگار یکی از اون بازیهاییه که اصلاً نباید وجود داشته باشه، ولی یه جورایی هست، چون یه مشت آدم عجیب و غریب و پرشور نشستن با خودشون گفتن «آره بابا، چرا که نه؟» داستان ساختش به تنهایی خیلی عجیبه: یه یارو فرانسوی که توی سکیرو اسپیدران میزده، از شغلش توی یوبیسافت خسته میشه و همینطوری... استعفا میده تا بازی رویاهاشو بسازه. به رفیق دوران دانشگاهش زنگ میزنه و اونم میشه مدیر فنی پروژه. یه موزیسین رو توی ساوندکلاود پیدا میکنه که کل موسیقی بازی رو میسازه. یه دختر رو هم توی ردیت پیدا میکنه که قبول میکنه دموی بازی رو رایگان صداگذاری کنه و آخرش همون میشه نویسنده اصلی. بعدش حدود سی تا فارغالتحصیل تازهکار رو استخدام میکنن که هر کدومشون حسابی تو دردسر افتادن ولی معلومه که دارن هر چی دارن برای این کار میریزن. عضو سی و سهم هم چی بود؟ یه سگ! توی تیتراژ آخر واقعاً به عنوان «مدیر شادی» ثبت شده. و بخش دیوانهوارش اینجاست که: بازی واقعاً عالی شده. شیک، خاص و پر از احساس؛ دقیقاً همون چیزی که وقتی آدمها یه کاری رو چون «دوست دارن» انجام میدن (نه چون یه مدیر اجرایی بهشون دستور داده) به دست میاد. کلیر آبسکیور: اکسپدیشن ۳۳ یه برد برای گیمره و یه انگشت وسط گنده و زیبا برای شرکتهای ای-آ-آ که بازیهاشون رو با آشغال و پرداختهای درونبرنامهای پر میکنن.