ناامیدی مطلق. اول از همه، ظاهر و گیمپلیش شبیه این بازیهای ترسناک ارزونه که یه نفر تکوتنها ساخته. دوم اینکه، شخصیت اصلی جوری راه میره و صدا میکنه انگار نیم تُن میوزه و کفشهای چدنی پاشه (اصلاً هم اغراق نمیکنم). سومش هم داستان... شخصیت اصلی چند وقتیه تو این دنیا زندگی میکنه، ولی هنوز یاد نگرفته که سر و صدا نکنه یا به قوطیهای کنسرو لگد نزنه. توی فیلم «جای ساکت: روز اول»، موقع رعد و برق شخصیتها عادی حرف میزدند و درها رو با لگد باز میکردند، ولی اینجا حتی زیر بارون هم با اشاره با هم ارتباط میگیرند.
۴۳ نفر مفید دانستند Steam