با تکیه بر بیست سال تجربه در پژوهش و ترجمه، امیلی ویلسون—مترجم مشهور اودیسه و ایلیاد هومر—به بررسی انتخابهای دشوار مترجمان، لذت یافتن راهحلهای نوین برای معضلات کهن، و ناامیدیِ ناگزیر از هرگز نتوانیدن به طور کامل آنچه در متن اصلی است بپردازد. از فصلهایی که از سیاست هلن تروا تا فحشهای آریستوفان، از تقلید رومانیها از الگوی یونانیها و تا جدالهای معاصر بر سر سبکهای «بیگانهسازی» و «بومیسازی» در ترجمه میگذرند، ویلسون نشان میدهد که چگونه هنجارهای امروزی درباره جنسیت، جنسیتگرایی، خشونت، طنز و قدرت، خوانش ما از آثار کهن را پیچیده میسازند، و چگونه ترجمه همواره خطر از بین بردن آن چیزی را به همراه دارد که جهان کهن را منحصر به فرد و غریب میسازد. درخشان، عمیق و در عین حال درکپذیر برای خوانندگانی که پیشینهای در کلاسیکها ندارند، «کراسینگِ واین-دارك سی» همزمان مقدمهای بر شگفتیهای ادبیات یونان و روم، منشوری برای ارزش ترجمه در دنیایی در حال تغییر سریع، و دعوتی برای روبرو شدن تازه با تمدنهای کهن است.