ستایشگران او را نابغه خواندند و تردیدکنندگان، متظاهر؛ اما او همچنان یکی از گیجکنندهترین و بحثبرانگیزترین نویسندگان قرن بیستم باقی مانده است.
فرانچسکا وید در این روایت کارآگاهانه از دنیای ادبیات، به بررسی چگونگی شکلگیری افسانهی استاین میپردازد. ما او را در حال ژست گرفتن برای پرترهی پیکاسو میبینیم؛ در قلب زندگی بوهیمیان پاریس در حالی که میزبان چهرههایی چون ماتیس و همینگوی است؛ در حال تاختن در حومهی فرانسه در کنار همراه مرموزش، آلیس بی. توکلاس؛ و در حال خیره کردن تودههای آمریکایی در تور پرطرفدار کتاب زندگینامهی جنجالیاش؛ یک سلبریتی به تمام معنا.
با این حال، استاین امیدوار بود نه برای شخصیتش، بلکه برای آثارش به یاد آورده شود. او در بستر مرگ، شریک زندگیاش را مأمور کرد تا جایگاه او را در تاریخ ادبیات تثبیت کند. اما وقتی نوبت به توکلاس رسید تا روایتها را بازگو کند، افسانهی او چه تغییری کرد؟ بهویژه زمانی که جنبههای ناگوار گذشتهشان از دل آرشیوها بیرون زد. وید با بهرهگیری از اسنادی حیرتانگیز و هرگز منتشرنشده، ریشههای نویسندگی رادیکال استاین را میکاود و ابعاد تازهای از رابطهی پر سر و صدایی را آشکار میکند که این خلاقیت را ممکن ساخته بود.
این تصویر گرترود استاین است، آنگونه که وقتی هیچکس تماشایش نمیکرد بود: مسحورکننده، پیچیده و انسانی.