«زمان جیمی با اولیویا، که پر از جلسات تسن و بوسهزدن بود، اون جادوی «خاص و عجیبی» که تو داستانهای قبلی پرروتا بود رو دوباره زنده میکنه و یه عنصر ماورایی به رمان میزاره که فقط بهصورت ناپیوست درگیر میشه. جالب میشد اگه پرروتا اون جنبهٔ شبحوار رو با قدرت بیشتری میگرفت، مخصوصاً چون بخش بزرگی از بقیهٔ رمان فقط نسخههای رقیقشدهای از داستانی هست که بارها و بهتر هم گفته شده، حتی توسط خود پرروتا… کلیشهای… واضحه که پرروتا از مرور دوبارهٔ کودکی تخیلیاش لذت میبره، اما این بار خودش جادو رو از دست داده، انگار از این که واکنش شدیدی بوجود بیاره میترسه، و یه شهر ارواح که حتی ذرهای تو رو ناراحت نمیکنه، فقط خالیدستیه.»
— Cory Oldweiler, The Boston Globe ، منتقد
