یک رویکرد کاملاً منحصر بهفرد به داستانهای محور زندان… بیاحساسی سردی تو «The Hill» وجود داره که بههمین اندازه دلهرهآور همزمان که واقعیست… قالبی و با طنز تاریک، طنز خشک و بیاحساسش باعث میشه همیشه خندهدار باشه، حتی با اینکه محتوای حرفاش سنگینست. نثر کلارک اغلب حس میشه یهمقدار نامتعادل، گاهی حتی تو رو از جایات میبره.
سویتزی
یک تغییر جسورانه و حسابی از کارهای قبلی کلین… اگرچه سوئیتزی گاهی میتونه لطیف، غمانگیز و حتی یادبودآمیز باشه، ولی اصلاً بهجای تقدیس کردن نیست و دیوید هم مقدس نیست… از نظر سبک، حسابی ماجراجویانه… بعد از اینکه تمومش کردم، مدت طولانی تو ذهنم مونده بود.
آغاز، میانه، پایان
زبان بازی دلپذیر … یک مقدار قابل توجه آرامش میگیرم از این که یک هنرمند با فکر و هوش فوقالعاده لوئیزلی اینجا هست، دست به قلم میزنه تا هر چی پیش میاد، بهخصوص هر چی به پایان میرسه، ثبتش کنه.
طلوع خورشید
چند تا ابزار ادبی هستن که وقتی بهدرستی اجرا بشن حسابی حس خوبی میدن، اما ساختن یک رمان توی رمان کار آسونی نیست... در نهایت اکثر چیزها بهجایی میرسن که بهنظر میاد همهچیز کنار هم میچسبه، اما خطوط داستانی مختلف بهسختی به این عادت که اطلاعات رو بهصورت مصنوعی پنهان کنن و فقط برای داشتن پیچوخمهای داستانی استفاده کنن، میافتن. علاوهبراین، کتاب در نهایت توسط تمایل اوبِرهت برای اظهار نظر درباره وضعیت فعلی جهان، بهخصوص وضعیت فعلی مردان، غرق میشه... نینا سرانجام دوباره ظاهر میشه، اما لحن بخش دوم داستانش کاملاً متفاوت از مقدمهاشه، باز هم چون بهنظر میاد اوبِرهت نمیخواست انگیزههای واقعی نینا رو فاش کنه تا بتونه ناگهان زیر پاهای خوانندهها رو برداره.
ایستگاهها
استثنایی — و واقعاً تلخوشیرین … تو کار کینیدی حس یک احتیاطِ پر از زندگی میپیچه … کینیدی جایی کنار بزرگان معاصر ایرلندی مثل ایمیر مکبراید و سلی رونی به دست آورده؛ نویسندگانی که پروژهٔ بعدیشون رو هر چی بنویسن، من اولین نفری میشم که میخوام بخونم.
زمان جیمی با اولیویا، که پر از جلسات تسن و بوسهزدن بود، اون جادوی «خاص و عجیبی» که تو داستانهای قبلی پرروتا بود رو دوباره زنده میکنه و یه عنصر ماورایی به رمان میزاره که فقط بهصورت ناپیوست درگیر میشه. جالب میشد اگه پرروتا اون جنبهٔ شبحوار رو با قدرت بیشتری میگرفت، مخصوصاً چون بخش بزرگی از بقیهٔ رمان فقط نسخههای رقیقشدهای از داستانی هست که بارها و بهتر هم گفته شده، حتی توسط خود پرروتا… کلیشهای… واضحه که پرروتا از مرور دوبارهٔ کودکی تخیلیاش لذت میبره، اما این بار خودش جادو رو از دست داده، انگار از این که واکنش شدیدی بوجود بیاره میترسه، و یه شهر ارواح که حتی ذرهای تو رو ناراحت نمیکنه، فقط خالیدستیه.
The pace is thrillingly breakneck in the first half of the book ... I knew nothing about Hahn before reading Starry and Restless, but came away wishing she had been the book’s sole subject ... Reading about these irrepressibly curious careers at a time when the entire journalism industry has so fundamentally changed and degraded is decidedly bittersweet. Thirty years ago, the lives of West, Gellhorn, and Hahn were still aspirational; today they can only be admired.
ملکه مرداب
آمبیسیونی … کل سفر رمان بهنظرم خوشاینده، اما جزئیات بعضیوقت سرم رو میچرخونن … نورث تو اینجا استدلالهای فکربرانگیزی میکنه، بهطور سست بریگزیت رو که ضد اتحادیهٔ اروپاست با تردید سلتیکها نسبت به امپراتوری رومی مقایسه میکنه، اما همهاش زود و سریع جمعبندی میشه. مخالفان اصلاً واضح بیان نمیشن، شاید برای اینکه راز مرگ نهایی دروید حفظ بشه، اما روستای داستان بهحدی جذابه که حس میکنم فقط میخواستم بیشتر توش بمانم.
احتمالاً لازم نیست رمان قبلیاشو خوندی تا بتونی این رمان جدیدو درک کنی، اما صادقانه بگم، احمقانه میشه که تمام آثار مکبراید رو نخوانی … چابکی و صیقلیگی که توی بهترین نوشتههای مکبراید میبینی، به خاطر پرشهای پیوسته زمانی توی این کتاب به هم میریزه، اما «City Changes Its Face» همچنان بهطور قطعی نشون میده چرا اون یکی از جذابترین نویسندگان معاصر به زبان انگلیسیه … با این حال، با توجه به استانداردهای آسمانی رمانهای قبلیاش، «City Changes Its Face» تو چند مورد کمی لنگ میافته که حس میکنم به خاطر ورود اخیر نویسنده به دنیای فیلم هست.
نامستحق
While the detail with which Bazterrica considers this creepy conceit is thoroughly engrossing— and often truly gross — the novel distinguishes itself by examining the brutal choices and compromises made by those who find themselves in a system that spun out of 'chaos' ... Turns an astute if despairing eye to a not-so-distant global future where small numbers of depraved elites force the desperate masses to make unimaginable compromises ... As with Tender Is the Flesh, Bazterrica’s world-building is perversely and unsettlingly entrancing ... Harrowing ... The petty cliques and struggle for survival among the unworthy make for an arresting story on their own, but the novel is truly animated by the narrator’s attempts to regain her memories ... Translator Sarah Moses’s sympathetic and fiery translation brilliantly captures the narrator’s ongoing crisis of faith ... Raises probing questions about the nature of faith and the power of abusers, and it absolutely skewers the means that organized religions employ to exert control over their flocks.
یک تریلر پرتنش و پر از جو که تهدید اصلیاش از خود هوای واقعی میاد… واضح و صمیمی… حتی یک پیچوخم نهایی غیرمنتظره هم هست که دلانگیز میشه و نشون میده این اولین اثر چندبعدی چقدر بهدقت برنامهریزی شده.
توئیست
A tantalizing if ultimately dissatisfying addition to the discourse in that it’s a pandemic novel that doesn’t really want to discuss the pandemic ... Fennell muses that Conway’s 'descent into pure madness' is 'the only answer we have for reality,' which is nonsense. But perhaps our current era’s truest lasting legacy is excusing destructive men like him.
