دیوید، مدیر بازنشسته، در صندلی چرمیاش تکیه میکند و با گوشیاش سولواری میکشد. کلیک، کلیک، کشیدن، کلیک. دفترچهای که در جیب کتاش است پر از عبارات آشنا و یادآوریهای اضطراری برای خودش است، اما او دیگر نمیتواند دستخط خود را تشخیص دهد.
یک معما در میان معماهای بیشمار. دنیایی که روزی بهراحتی میشناخت، اکنون بهنظر میرسد که رازآلود شده است.
دیوید میداند که کودی، دستیارش که در صندلی کناری خوابیده، او را در این سفر هدایت خواهد کرد؛ توقفی در لندن؛ شام با دختر بزرگسالش؛ ملاقات در فرانسه با دوستی که سالها از او دور بوده.
مقصد نهایی او زوریخ است.
دیوید از میان هتلها، فرودگاهها و شهرهای غریبه میچرخد، در حالی که زمان کوتاه زندگیاش در حال تمام شدن است. درک او از لحظهٔ حال کمکم رها میشود و گذشته بهسرعت به سراغش میآید: برشتهای یکشنبهٔ کودکی، لباسهای سفتی که فقط برای کلیسا میپوشیدند، تابستانی در خانهٔ دوست مدرسهایاش، خسارات و اشتباهاتی که نقطهچین زندگیاش را شکل دادهاند.
همزمان با نزدیک شدن به زوریخ، تصویری دقیق و زیبا از ذهن در حال فروپاشی دیوید شکل میگیرد؛ تصویری که هم طنز سیاه دارد و هم عمیقاً تأثیرگذار است. «سوئیتزی» با شیوهای هیپنوتیزمآور و بهطرز شگفتانگیزی اصیل، به اعماق آگاهی انسانی میپردازد و نشان میدهد وقتی دستاوردها و سازشهایی که هویت او را میساخت و توهماتی که به آن تکیه کرده بود، ناپدید میشوند، مرد چه چیزی در اختیار میگذارد.